ZURRIUSS

უკანასკნელი კეისარი


15 Comments

X Factor-ის პირველი *ლეობა


ესეც ასე, გუშინ X-ფაქტორის პირველი ლაივ კონცერტი ვიხილეთ და, მოიცათ, ვიდეოებს გადავხედო. სულ მავიწყდება, რომ დარბაზში საუნდს ტელევიზიისთვის ასწორებენ…

15 წუთის შემდეგ.

ჰო, როგორც ვვარაუდობდი, მშვენიერი გამოსულა, ფინალურ გადაწყვეტილებას თუ არ ჩავთვლით, რაც, ჩემი მოკრძალებლი მოსაზრებით, იყო მაგარი *ლეობა. მეგობრები მიმტკიცებენ, ბალკონზე კარგად ისმისო, მაგრამ მთელი დარბაზი იქ ვერ ავალთ. თან მე ახლომხედველი ვარ. მოკლედ, შოუ გამოვიდა მშვენიერი. კონკურსანტებმაც, ზოგადი შეფასებით, იყოჩაღეს და თითქმის ვეთანხმები ჟიურის აუტსაიდერების გაშვებაში. თუმცა სანამ მათზე გადავალ, ჯერ ყურადღებას სხვა რამეზე შევაჩერებ:

ჯერ არ მინახავს ფილარმონიაში ამდენ კარგად შესრულებულ სიმღერას ასეთი ცოტა აპლოდისმენტი მოჰყოლოდეს. რატომ? იმიტომ, რომ სიმღერები სასწაულად იყო დაჭრილ-შემოკლებული. გასაგებია, რომ კონცერტის უსაშველოდ გაწელვა მაყურებელსაც და მონაწილესაც დაღლის, მაგრამ სიმღერები, რომლებიც ისეა შეპრუწკუნებული, რომ დარბაზის აყოლიება ფაქტობრივად შეუძლებელი ხდება, უკვე დანაშაულია. იმიტომ, რომ კონკურსანტებს ეძლევათ არათანაბარი საშუალება, ზემოქმედება მოახდინონ აუდიტორიაზე. ჩქარი და ენერგიული სიმღერა თავიდანვე დიდი მუხტით იწყება, ხოლო ის კომპოზიციები, რომლებიც განვითარებასა და კულმინაციამდე მიყვანას მოითხოვს, შემოკლებისას სერიოზულად მახინჯდება. სამაგიეროდ მათ, ვინც აკუსტიკური გიტარის თანხლებით იმღერა, გაცილებით უკეთ ჰქონდათ საქმე, რადგან იმ შემოკლებულ სიმღერასაც კი თავიანთი შინაგანი მუსიკალურობის კარნახით ავითარებდნენ და ირგებდნენ. შედეგიც დავინახეთ. ახლა კი კონკურსანტები: Continue reading


4 Comments

X ფაქტორი


x factor

იცით, რა განცდაა, როცა ვეებერთელა დარბაზში ნერვიულობისგან აკანკალებულ სხეულს პროჟექტორების ძლიერი თეთრი შუქი გითბობთ? პრინციპში, უკვე, საკმაოდ ბევრმა იცით. მეც ვიცი.

ქართულ მუსიკალურ ტელესივრცეს, როგორც იქნა, X Factor ეღირსა, რომელიც, ემოციურთან ერთად, საკმაოდ სარისკოცაა. სულ ორიოდ ფაქტორის გამო: კატეგორია “ჯგუფები” (ამ პროექტში მონაწილეები 4 კატეგორიად იყოფიან: გოგოები, ბიჭები, 25-ზე ზემოთ და ჯგუფები) და, რა თქმა უნდა, ჟიური, რომლის წევრებიც შემდეგ თავიანთი კატეგორიების მენტორები ხდებიან. ვოკალური (და არა ვოკალურ-ინსტრუმენტული) ჯგუფების მდგომარეობა საქართველოში ყველაზე ცუდადაა, რაც გამოჩნდა კიდეც, ხოლო კვალიფიციური, სათქმელის გადმოცემის უნარის მქონე და სახასიათო ჟიურის წევრების მოძებნა ყველა შოუს თავის ტკივილია. X Factor-მა წელს გარისკა და საზოგადოებას სტეფანე, სოფო, თამთა და გიორგი შესთავაზა. რახან ჟიური ვახსენე, მისით დავიწყებ და მონაწილეებამდე ჩავალ, რადგან ეს ნაწილი დღესდღეობით ყველაზე ნაკლებ კრიტიკას იმსახურებს ჩემგან. Continue reading


53 Comments

ზოგს მალე მობეზრდება


კითხვები??? კითხვები??? კითხვები???

ბლოგები

ბლოგერები

მოდა

ჯერ odnoklassniki.ru იყო, რომელმაც 2 წელიწადს ძალიან მაგრად იმუშავა და ზენიტში იყო. ახლა Facebook ლიდერობს და ყველა აქ არის. მერე რა, რომ ზოგი აზრზე არ არის, თუ რა უნდა აქ. სხვა ხომ არის? ე.ი. თვითონაც უნდა იყოს. ამ სოც. ქსელისა არაფერი გამეგებოდა და თურმე ორჯერ დავრეგისრტირებულვარ სხვადასხვა მეილით. ის მეორე Zura Balanchivadze ახლაც ისეა მიგდებული.

ყველაფერი იწყება – ყველაფერი მთავრდება. ეს გარდაუვალია. უბრალოდ, გააჩნია, რამდენად გრძელი იქნება მათ შორის მოთავსებული დეფისი შენთვის. ზოგს მალე მობეზრდება ბლოგი.

ვინც მოდისათვის დაიწყო წერა, იგი მოდის გამო დაანებებს. გავა დრო და ნახავს, რომ მთელი ბლოგი სულ ტყუილად უწერია. წყალში გადაუყრია თითის ფალანგებზე მიმაგრებული მყესების გამალებული ვიბრირება კლავიატურის მიმართულებით და მის საწინააღმდეგოდ.

ზოგიც იმიტომ დაანებებს თავს, რომ სხვა ეგონა და სხვაგან მოხვდა. იმავე საქმიანობას კი სხვანაირად გამოხატავს და სხვა წყაროებით.

ზოგი სიყვარულს დაკარგავს და მერე რა დროს ბლოგია. ახლა გლოვისა და ჩოლკის შეჭრის დროა.

ზოგს ის გააღიზიანებს, რომ პოსტებზე მხოლოდ თავისი კომენტარები დევს და ვერ მიმხვდარა ამის მიზეზი, რომ მრავალმუხლიანი უსტარებია.

ზოგს მალე მობეზრდება წერა. გამოელევა ბარბები, პაკემონები, კევები, პომადები, მანიკურები, პუდრები და რუმიანები. რაღაზე დაწერს, როცა ყველა დათუნია, კურდღელი და ციყვი აღწერა და ისიც გაგვიმხილა, თუ რა თანმიმდევრობით იწვენს ლოგინში.

ისეთებიც დაანებებენ წერას თავს, რომლებიც ზედმეტად დეპრესიულები არიან და მათ მიერ მოქნეულ მრავალწერტილთა ჯაჭვების აზრს ყველა ვერ ჩაწვდება. ასეთები ცხოვრებაში კიდევ ერთ იმედგაცრუებას იპოვიან და რუდუნებით, ცრემლით შეინახავენ მთრთოლვარე ტკივილს თავიანთი ტვინის ხვეულების ყველაზე ფარულ ადგილებში. ბლოგის გარდაცვალებას ისინი იმას დაუკავშირებენ, რომ ვერავინ უგებს მათ.

ზოგიც დაწერს, რომ პაუზას აიღებს და აუცილებლად დაბრუნდება. მის ამ სიტყვებს კი ვებ მტვერი მოედება და ასეთად დარჩება, ვიდრე ბლოგის სისტება თვითონ არ გაუკეთებს ლიკვიდაციას.

ვინ იქნება შემდეგი, ამას ედვარდ ენიგმას მწვანე ფერის კითხვის ნიშნების ნისლი აკრავს.

საათი წიკწიკებს და ნელ–ნელა ენაგადმოგდებულ თავის ქალას ემსგავსება.

უთვისებო ბლოგერები მოდიან რწმუნდებიან და მიდიან.

P.S. მიყვარს მწვანე, შხამიანი ფერია 😉


13 Comments

ახალი წამოწყება ახალი ტალღით


ამ პოსტის დასაწერად მუზას თითქმის ერთი თვეა, ვეძებ. ძალიან ბევრი ხერხი ვცადე, მაგრამ გადავიფიქრე. საბოლოოდ, ყველაფერი ისევ სიუზენ ბოილს დავუკავშირე. რა თქმა უნდა, აბა ვინ “დამეხმარება” ამ საქმეში. მოკლედ, სიუზენ, შენი და შენი წარმატების იმედი მაქვს.

Britain’s Got Talentსაიმონ ქოუელის პროექტი, რომელიც მსოფლიო მასშტაბითაა ცნობილი, ახალ ტრადიციას ამკვიდრებს. მას პირობითად “ერთი ნაბიჯი” შეიძლება, ვუწოდოთ. ნაბიჯი წარმატებისკენ. ის, რაც სიუზენ ბოილმა მოახერხა (მოახერხა თუ გამოუვიდა, ეს სხვა საქმეა), აღტაცების ღირსია. მომღერლის სასიამოვნო და ფაქიზი ტემბრი, ამავდროულად ხმის ძლიერი და დიდი დიაპაზონი აქვს, რაც საშუალებას აძლევს ურთულესი საესტრადო ნაწარმოებები შეასრულოს. საოცარი კი ის არის, რომ  48 წლის დიასახლისმა ხმა ისეთ კარგ ფორმაში შეინარჩუნა, რომ მსოფლიო მნიშვნელობის პრეცენდენტი შექმნა. სრულიად განსხვავებული მანერებისა და ხმის მქონე ადამიანმა სცენაზე თითქმის საოცრება მოახდინა: მის მიმართ განწყობილი დარბაზი სიმღერის დაწყებისთანავე ფეხზე ააყენა და აურაცხელი აპლოდისმენტი მიიღო. მიუხედავად იმისა, რომ ბოილმა შოუში საბოლოოდ ვერ მოიგო, იგი უკვე იშვა, როგორც ვარსკვლავი. ბოლო მონაცემებით, მისი სადებიუტო ალბომი 8 მილიონზე მეტი ტირაჟით გაიყიდა, ხოლო ცნობილი ვიდეო YouTube–ის 2009 წლის ტოპ ხუთეულში შევიდა!

საქართველოშიც ინერგება ასეთი პროექტი, რომელიც ყველა სახის ნიჭის მქონე ადამიანთა გამოვლენასა და ფართო მასებისათვის გაცნობას უწყობს ხელს. ეს “ნიჭიერია”. ყველაფერი ისეა მოწყობილი, როგორც Britain’s Got Talent–ში. სამი ჟიური და უამრავი მსურველი – თავიანთი შესაძლებლობებითა და თავგადასავლებით.

დიდი იმედები:

  1. ძალიან მინდა, რომ პროექტი გახდეს ცნობილი და არ ჩავარდეს
  2. ჟიური იყოს საღად მოაზროვნე ადამიანებისაგან დაკომპლექტებული. ეს გულისხმობს წევრების ფიქრისა და განსჯის უნარს. ანუ იმას, რაც “ჯეოსტარს” არა აქვს. ჟიურს არ უნდა ჰყავდეს “დედუნები”, რომელთა აზრის გაზიარება დანარჩენი წევრებისათვის სავალდებულო მოვალეობა იქნება. ეს პროექტს მოკლავს.
  3. ასევე მსურს, წარმატებული მონაწილეები (აღარ მაქვს საუბარი გამარჯვებულზე) არ დაიკარგონ. არ მოხდეს ის, რაც “ჯეოსტარშია”. იბადებიან საოცრად ნიჭიერი ვარსკვლავები და ქრებიან. “ჯეოსტარის” ყურების დროს, უკვე აღარ მინდა, რომ შოუ ფინალამდე მივიეს, ვინაიდან ვინც მე მიყვარს, იმათ თითქმის ვეღარასოდეს მოვკრავ თვალს. ყველას ავიწყდება ისინი. თუკი გვინდა, გვყავდეს “ნიჭიერი” ან “ვარსკვლავი”, იგი დიდი ხნით უნდა გვყავდეს!
  4. დაბოლოს, მინდა, ბევრმა იაქტიუროს. სცადოს ბედი. ვინც კი თავის ორიგინალურ თუ ტრადიციულ შესაძლებლობებში დარწმუნებულია, არ დაკომპლექსდეს და გამოიყენოს ეს შანსი.


17 Comments

And The Golden Globe Goes To 2010


დღეს Golden Globe–ს ვუყურე “იმედზე” და აღმოვაჩინე, რომ, მგონი, Oscar–ს მირჩევნია. რატომ? ალბათ, იმიტომ, რომ უფრო მყუდროა. დიდი და გაშლილი სივრცეები კი მიყვარს, მაგრამ Kodak-ის თეატრს რომ წარმოვიდგენ, მაშინ სიცივე მაჟრიალებს. Beverly Hilton Hotel–ის დარბაზი, მასთან შედარებით, პატარა სახინკლეა, თუმცა უფრო მყუდროც. დაჯილდოვებაც თითქოს უფრო შინაურულ, ოჯახურ წრეში ხდება.

როცა სცენაზე დგახარ და თითქმის ყველას დანახავა შეგიძლია, ეს შენზე სხვანაირად მოქმედებ. შენ უყურებ, როგორ გიყურებენ. აქედან გამომდინარე, უფრო გულწრფელი ხარ საუბარში და უფრო ბუნებრივი შეფასებებში. ამიტომაც არის, რომ ხმაში უფრო მეტი კანკალია, თვალში კი – მეტი ცრემლი. არა, ჰოლი ბერიმაც კარგად ინერვიულა Oscar–ზე, როცა პირველი ზანგი ქალი ოსკაროსანი გახდა, თუმცა მონიკი ტიპური გამარჯვებული იყო, ვინც Golden Globe–ზე ლამის იქვითინა.

Continue reading


43 Comments

პროტესტი ყველას, ვისაც ეხება!


პროტესტი

არ ვაპირებდი დაწერას, მაგრამ ან მე დავჩლუნგდი, ან, ზოგადად, ცუდი პერიოდი გვიდგას, ან ყველა გაზარმაცდა. ჩემს წინა პოსტს, რომელზეც, მინიმუმ 5 განსხვავებული ადამიანის კომენტარს ველოდი, არის მხოლოდ 2. აქედან მეორე ჩემია, რისთვისაც მადლობას ვუხდი ტომუშკას.

რა იყო? გვეზარება ბლოგების კითხვა? არა, მე არაფერ შუაში ვარ. სხვაგანაც ანალოგიური სიტუაციაა. კომენტარების რაოდენობამ, რასაც მე ვაკვირდები, საერთო ჯამში, 10–ით მაინც იკლო. 😐

აქვე არ შეიძლება, მადლობა არ გადავუხდო სოფიო გოლდენს, რომელიც ყველა ჩემთვის ნაცნობ ბლოგს გულდასმით კითხულობს, რაც მისსავე კომენტარებში გამოიხატება. ანუ მე ყველას არ ვერჩი. პრინციპში, კონკრეტულად არც არავის. უბრალოდ სიტუაცია გაუარესებისაკენ მიდის, ასე მგონია.

ამის მიზეზი კი, ვფიქრობ, ისე კითხვის დაზარებაა ანუ ბლოგერობის მოწყენა. არადა, ბლოგერობა მარტო საკუთარის წერა კი არა, სხისი ნახვა და შეფასებაცაა. რავი, მე კი აღვშფოთდი და მარტო მე თუ ვარ ასეთი, მაშინ გავგიჟებულვარ 😐

დიდი მადლობა ყურადღებისთვის… თუკი ამ ხაზამდე მაინც ჩამოაღწიეთ 🙂


6 Comments

Great Expectations – მწვანე ფილმი


2561712564_f570bd9ebb_oამქვეყნად ბევრი არაფერია განსაკუთრებული. უფრო სწორედ, მარადიულად განსაკუთრებული. თავის დროზე კინემატოგრაფიაც განსაკუთრებულ აღმოჩენას წარმოადგენდა, მაგრამ შემდეგ, როგორც იტყვიან, ვადა გაუვიდა.
დღეს, კი უკვე აღარავის უკვირს უამრავი ფილმისა და მით უმეტეს, ტელევიზორის არსებობა.
ჩართავ, არ მოგეწონება, გადართავ, კიდევ გადართავ… 5 წუთს უყურებ და ისევ გადართავ. თუკი ტელევიზორი მრავალარხიანია, მაშინ ამ პროცესს ისე გააგრძელებ, რომ შეიძლება, მეორე წრეზეც წახვიდე და ვერ შეამჩნიო. თუ სუსტი ნერვები გაქვს, მაშინ მალევე პულტზე მთელი ძალით დააწვები off ღილაკს და ოჯახის მარადმოსაუბრე წევრიც ხმას გაკმენდს.ამ დროს კი, იქნებ, ის გამოტოვე, რისი ნახვაც იმ წამს ყველაზე მეტად გიდოდა?
არა? მაშინ, განაგრძე ძილი. თუ ჰო, მაშინ საკუთარ ფერთა პალიტრას გადახედე, რომელიღაც ფერი ხომ არ აკლია? რა მნიშვნელობა აქვს, რომელი…
მოდი, ეგოისტურად მოვიქცევი და მწვანე ფერზე გიამბობ. უფრო სწორედ, ფილმზე, რომელიც მწვანე ფერისაა. რთულია ყველაფერ ამის მთავარი გმირის ენით მოყოლა. ასე რომ, გამოვალ როლიდან და საკუთარი თავიდან გამომდინარე განვაგრძობ თხორბას.
სიუჟეტი აღებულია ჩარლზ დიკენსის ამავე სახელწოდების რომანიდან, რომელიც მე არ წამიკითხავს და ალბათ, არც არასდროს წავიკითხავ, ვინაიდან ამის ძველ და ვიქტორიანულ ვერსიას ვერ ავიტან. ამ შემთხვევაში, პირველი შთაბეჭდილება პრიორიტეტია ჩემთვის. ფილმის მთავარი გმირი ფინიგან ბელი ამბობს:
,,ამ ამბავს არ მოვყვები ისე, როგორც იყო. მე მოვყვები მას ისე, როგოც მახსოვს”.
მეც ასე მოვიქცევი. Continue reading