ZURRIUSS

უკანასკნელი კეისარი


17 Comments

And The Golden Globe Goes To 2010


დღეს Golden Globe–ს ვუყურე “იმედზე” და აღმოვაჩინე, რომ, მგონი, Oscar–ს მირჩევნია. რატომ? ალბათ, იმიტომ, რომ უფრო მყუდროა. დიდი და გაშლილი სივრცეები კი მიყვარს, მაგრამ Kodak-ის თეატრს რომ წარმოვიდგენ, მაშინ სიცივე მაჟრიალებს. Beverly Hilton Hotel–ის დარბაზი, მასთან შედარებით, პატარა სახინკლეა, თუმცა უფრო მყუდროც. დაჯილდოვებაც თითქოს უფრო შინაურულ, ოჯახურ წრეში ხდება.

როცა სცენაზე დგახარ და თითქმის ყველას დანახავა შეგიძლია, ეს შენზე სხვანაირად მოქმედებ. შენ უყურებ, როგორ გიყურებენ. აქედან გამომდინარე, უფრო გულწრფელი ხარ საუბარში და უფრო ბუნებრივი შეფასებებში. ამიტომაც არის, რომ ხმაში უფრო მეტი კანკალია, თვალში კი – მეტი ცრემლი. არა, ჰოლი ბერიმაც კარგად ინერვიულა Oscar–ზე, როცა პირველი ზანგი ქალი ოსკაროსანი გახდა, თუმცა მონიკი ტიპური გამარჯვებული იყო, ვინც Golden Globe–ზე ლამის იქვითინა.

Continue reading


18 Comments

The Box


კემერონ დიასი, ჯეიმს მარსდენი და ფრენკ ლანჯელა

შემეშინდა. დამაინტერესა. მომეწონა. გავამართლე.

დიახ, მე გავამართლე ის სისასტიკე, რაც ამ ფილმში ხდება. მიუხედავ იმისა, რომ მოთხრობილი ამბავი სრული ფარსია, ეს არ უშლის ადამიანთა ბუნების ბნელი მხარის წარმოჩენას. საკითხი ასეა დასმული:

დააჭერ ხელს წითელ ღილაკს და შენთვის სრულიად უცნობი ადამიანი მოკვდება. საამისოდ კი გადმოგეცემა 1 მილიონი დოლარი.

ყველა უბედურება სწორედ იმ უბედურების გამოაშკარავებიდან იწყება, რომ ადამიანს სხვისი უბედურება უბედურებად არ მიაჩნია. ეს ფაქტი ქმნის მოვლენათა ჯაჭვს, რომლის ბოლოც, რა თქმა უნდა, სიკვდილია.

ფილმი გათვლილია ადამიანების ეკრანთან “დაბმაზე”, თვალების გაფართოებასა და შიშზე. ორჯერ მეც წამოვხტი ადგილიადნ, ოღონდ ეგ ფილმის ხმაურიანი საუნდტრეკის უეცარი დაწყების ბრალი იყო.  ესეც, რა თქმა უნდა, ერთ–ერთი იაფფასიანი “ფიშკაა”. ასევე არ უნდა შეგაშინოთ ფილმის ერთ–ერთი პერსონაჟის, არლინგტონ სტიუარტის გარეგნობამ, რომელიც იმას გამოხატავს, რასაც პირველივე შეხედვიდან იგრძნობთ. მაგრამ ეს შთაბეჭდილება ნელ–ნეა გაგინელდებათ, თუკი კარგად დააკვირდებით.

მისტერ სტიუარტი აწარმოებს დაკვირვებას. თავისი ზებუნებრივი შესაძლებლობების წყალობითა და სასტიკი მეთოდით იგი ამტკიცებს, რომ ადამიანთა მოდგმა ბოროტების მონაა. რომ ადამიანს სხვისი მოკვლა არაფრად მიაჩნია, თუკი არ იცნობს მას და არც უნახავს იგი. ეს უკვე აღარ არის ფილმი. ეს შესაძლო რეალობაა.

ძნელია, მაგრამ ფაქტია, რომ თუკი The box მართლაც მოხდება, ბევრი ჩვენგანი დაუფიქრებლად დააწვება წითელ ღილაკს და დამშვიდებული, არა, ოდნავ აფორიაქებული გაიმართლებს თავს, რომ უცხო ადამიანის სიკვდილი ისედაც ჩვეული მოვლენაა მსოფლიოში.

ვისაც ფილმის ნახვა გსურთ, ეს Avoe.Ge–ს ლინკია, ეს კი Gol.Ge–ს .


25 Comments

HAMLET


uniIncgs…არადა, სულაც არ მქონდა გადაწყვეტილი სადმე წასვლა. სახლში უნდა ვმჯდარიყავი და თავზე დაყრილი სტატიებისათვის მომევლო. მიუხედავად ამისა, დასელებმა დამირეკეს და თანხმობა ეგრევე განვუცხადე. ძალიან კი მეზარებოდა, მაგრამ ჩემი თავის ამბავი ვიცი:

როცა რაიმეს ვგეგმავ, ან არ გამომდის, ან ხალისს ვერ ვატან.აქედან გამომდინარე, სულაც არ დამზარებია მეტროს ჯაყჯაყის ატანა, რომელსაც მგზავრები არ იმჩნევენ, და არც ცივი წვიმა, რომელიც ასე არ ჰგავს ზაფხულის გემრიელ “ცრემლებს”. ბოლოს და ბოლოს, ჰამლეტი გადიოდა და სახლში ხომ არ დავრჩებოდი?

სტურუამ ეს სპექტაკლი 2001–ში დადგა. “ჰამლეტი” პირველი იყო, რაც რუსთაველის დიდ სცენაზე ვნახე. პირველი შთაბეჭდილება სრულიად არაადეკვატური მქონდა: სპექტაკლი კი არა, ბოდვა მეგონა. ნუ, მეპატიება 🙂 სამაგიეროდ, დავასკვენი, რომ

პირველი შთაბეჭდილებით არაფერი უნდა შევაფასო! Continue reading


29 Comments

დასი – ჩემი ნახევრადწარსული


მიუხედავად იმისა, რომ აზროვნებისათვის საკმაოდ ღამეა, ამ პოსტს მაინც შემართებით ვწერ, რადგანაც პოსტმა სიგარეტის მოწევაზე 34 კომენტარი გამოიწვია. ახლა იცით, რაზე უნდა გამბოთ?Copy of IMG_3027კი, ეს დასია – ჩემი ცხოვრების ერთ–ერთი ნათელი წერტილი. იმიტომ, რომ მე ოცნების ნაწილი სწორედ აქ ავისრულე. ბაშვობაში ბევრჯერ მიოცნებია მეფობაზე, კეისრობაზე. მიოცნებია, ვმდგარიყავი სცენაზე და მეთამაშა რომელიმე ტრაგიკული პერსონაჟი. ყოველივე ეს კი მესამე კურსზე ამიხდა, როცა თსუ–ს დასში მოვხვდი. მაშინ მაგრად ვბლატაობდი, არიქა, მიხვდნენ ჩემს ნიჭს, შემამჩნიეს და ამყვანეს–თქო… ახლა მეცინება. თუნდაც იმაზე, რომ ჩემ გარდა კიდევ ბევრი ამბობდა იმავეს 😀 მოკლედ, ყველაფერი რეპეტიციებიდან დაიწყო. დანიშნულების ადგილი – “თეატრი სხვენი”! Continue reading


6 Comments

Great Expectations – მწვანე ფილმი


2561712564_f570bd9ebb_oამქვეყნად ბევრი არაფერია განსაკუთრებული. უფრო სწორედ, მარადიულად განსაკუთრებული. თავის დროზე კინემატოგრაფიაც განსაკუთრებულ აღმოჩენას წარმოადგენდა, მაგრამ შემდეგ, როგორც იტყვიან, ვადა გაუვიდა.
დღეს, კი უკვე აღარავის უკვირს უამრავი ფილმისა და მით უმეტეს, ტელევიზორის არსებობა.
ჩართავ, არ მოგეწონება, გადართავ, კიდევ გადართავ… 5 წუთს უყურებ და ისევ გადართავ. თუკი ტელევიზორი მრავალარხიანია, მაშინ ამ პროცესს ისე გააგრძელებ, რომ შეიძლება, მეორე წრეზეც წახვიდე და ვერ შეამჩნიო. თუ სუსტი ნერვები გაქვს, მაშინ მალევე პულტზე მთელი ძალით დააწვები off ღილაკს და ოჯახის მარადმოსაუბრე წევრიც ხმას გაკმენდს.ამ დროს კი, იქნებ, ის გამოტოვე, რისი ნახვაც იმ წამს ყველაზე მეტად გიდოდა?
არა? მაშინ, განაგრძე ძილი. თუ ჰო, მაშინ საკუთარ ფერთა პალიტრას გადახედე, რომელიღაც ფერი ხომ არ აკლია? რა მნიშვნელობა აქვს, რომელი…
მოდი, ეგოისტურად მოვიქცევი და მწვანე ფერზე გიამბობ. უფრო სწორედ, ფილმზე, რომელიც მწვანე ფერისაა. რთულია ყველაფერ ამის მთავარი გმირის ენით მოყოლა. ასე რომ, გამოვალ როლიდან და საკუთარი თავიდან გამომდინარე განვაგრძობ თხორბას.
სიუჟეტი აღებულია ჩარლზ დიკენსის ამავე სახელწოდების რომანიდან, რომელიც მე არ წამიკითხავს და ალბათ, არც არასდროს წავიკითხავ, ვინაიდან ამის ძველ და ვიქტორიანულ ვერსიას ვერ ავიტან. ამ შემთხვევაში, პირველი შთაბეჭდილება პრიორიტეტია ჩემთვის. ფილმის მთავარი გმირი ფინიგან ბელი ამბობს:
,,ამ ამბავს არ მოვყვები ისე, როგორც იყო. მე მოვყვები მას ისე, როგოც მახსოვს”.
მეც ასე მოვიქცევი. Continue reading


20 Comments

ყოველთვის საჭიროა გაგრძელება?


Copy of Surati-0929კინომცოდნე არ ვარ. უბრალოდ, ვამბობ იმას, რასაც ვფიქრობ და ვფიქრობ, რომ რასაც ვამბობ, ფაქტია.

ბევრ ჩვენგანს გვაქვს თუ ჰქონია ერთი ან რამდენიმე საყვარელი ფილმი, რომელთანაც განსაკუთრებულად “ვურთიერთობთ”. ხშირად ვუყურებთ და ან ახალ–ახალ დეტალებს აღმოვაჩენთ მაში ან მუზას, სტიმულს თუ რაიმე ასეთს ვიღებთ მისგან. მოკლედ, ალბათ ყველას გვაქვს ასეთი “საკუთარი” ფილმი. ფილმი, რომელშიც დასრულებული ამბავია გადმოცემული (მიუხედავად მისი შინაარსისა).

უცებ რომ წარმოიდგინოთ, რომ თქვენი დასრულებული ამბავი გააგრძელეს?…

გაგიხარდათ?

დავუშვათ, გაგიხარდათ. მერე აღმოჩნდება, რომ თქვენი აღტაცება ფუჭი ყოფილა, რადგან მარაზმი გადაუღიათ. თანაც ისეთი, რომ, შეიძლება, პირველზეც დაგაკარგინოთ წარმოდგენა. ასეთი შემთხვევები კი საკმაოდ დაგროვდა. მაგალითისათვის ავიღოთ ტრილოგია “კარიბის ზღვის მეკობრეები”(ჩემთვის ეგ ერთი ფილმია). პირველ ფილმში ყველა გმირის სახე და ხასიათი საკმაოდ და საკმარისად არის წარმოჩენილი, გახსნილი. ნაჩვენებია, ვინ ვინ არის, ვის რა შეუძლია. შინაარსიც შეძლებისდაგვარად ორიგინალურია. Continue reading


8 Comments

მედეა ჩახავას ხსოვნას


madeachakhava84211fa9რამდენიმე საათის წინ, თურმე, კიდევ მოვიწყინე, მაგრამ ამის შესახებ მხოლოდ ახლა გავიგე.

რამდენიმე საათის წინ სულაც არ მეგონა, რომ ამაზე დავწერდი.

რამდენიმე საათის წინ სულაც არ ვფიქრობდი იმაზე, რომ “მოხუცი ჯამბაზების” კიდევ ერთხელ ნახვისას მას ვეღარ ვიხილავდი. იმედი მქონდა, რომ კიდევ ერთხელ მაინც, ერთადერთხელ მაინც ითამაშებდა.

რამდენიმე საათის წინ კვლავ აჟღერდა ეს მუსიკა, მე კი ახლა ვიგრძენი.

კიდევ ერთი წლებით დახუნძლული ხე გახმა.

კიდევ ერთი მზერა ჩაქრა.

კიდევ ერთი ღიმილი გაუფერულდა.

კიდევ ერთი ხმა დადუმდა.

კიდევ ერთი მრავლისმხილველი გაუხილავდა.

88 წლის ასაკში მედეა ჩახავა გარდაიცვალა…

უკვე მომენატრა… 😦


23 Comments

Sex and the City


Sex-n-city-group_webოთხი მარტოხელა ქალი, თავიანთი ხასიათებით, ცხოვრების წესითა და ინტერესებით, საბოლოო ჯამში, შეადგენს ერთ სრულფასოვან ქალს.  აქედან გამომდინარე, როცა მათს ცხოვრებას უყურებ, აგერ უკვე წლების განმავლობაში, იწყებ მათ გაგებასა და გათავისებას. შეიძლება, დილას ისე იწყებდე, როგორც შარლოტა, შუადღეს იყო ისეთი, როგორიც მირანდაა, ხოლო საღამოს, სამანტა” – კიმ კეტრელი

დაახლოებით მე–9 კლასში ვიყავი, როცა სერიალ “სექსი დიდ ქალაქში”–ს შესახებ რუსთვი 2–დან შევიტყვე. მაშინ შევიშმუშნე და, ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა, ამ თემაზე ასე საჯაროდ როგორ გაუშვეს ფილმი–მეთქი. გავიდა ხანი და რუსლულ СТС-ზეც დაიწყეს მისი ჩვენება. გადავწყვიტე, “გამესინჯა” 🙂 როგორც აღმოჩნდა, ის, რასაც მოველოდი, მინიმუმამდე იყო დაყვანილი. ეს არ იყო პორნო ფილმი, არამედ ასახავდა ადამიანთა ცხოვრების იმ მხარეს (საკმაოდ დელიკატურად), რაც არც–თუ საჯაროა ჩვენთან. Continue reading


17 Comments

ჰაუსის “მარგალიტები” :)


1600x1200_HOUSEMD_68ესენი ღამის 4:28–ზე აღმოვაჩინე ბუსხის დახმარებით და თავი ვერ შევიკავე, რომ არ ამეტვირთა ბლოგზე. ვისაც ექიმი ჰაუსი გიყვართ (ჩემსავით ან ნაკლებად 🙂 ), დატკბით ჰაუსის “მარგალიტებით” 😉

Ты разговариваешь с Богом — ты верующий, Бог разговаривает с тобой — ты психически больной © Доктор Хауз

Все лгут © Доктор Хауз

Вы можете жить с достоинством, но вы не можете с ним умереть © Доктор Хауз

Сразу он не умрёт, но будет об этом мечтать © Доктор Хауз

Если бы в её ДНК отклонение было бы на один процент, она была бы дельфином © Доктор Хауз

Если достаточно долго ждать, кто-то обязательно заболеет © Доктор Хауз

— И пока бы я Вам порекомендовал воздерживаться от секса. — Как долго? — С точки зрения эволюции — вечно © Доктор Хауз

Доктор Хауз не нарушает правила, он их игнорирует © Форман о Докторе Хаузе

Последним симптомом была смерть. И, на случай если вы пропустили этот урок в медицинской школе, этот симптом не лечится © Доктор Хауз 😀 😀 😀 😀 😀

Большинства пациентов не отличают лоб от лобка © Доктор Хауз

Ты всех любишь. Это патология © Доктор Хауз

Я плохой, и не пытайтесь убедить себя и меня, что это не так © Доктор Хауз 🙂 🙂 🙂

Я буду у себя в кабинете. Наедине с самим собой. В интернете появилось куча новой порнографии, а сама по себе она скачиваться не может © Доктор Хауз 😀 😀 😀

Врачи должны лечить болезни, а те кто лечит пациентов не вылезают из тоски © Доктор Хауз

Врачи ставят 5 разных диагнозов, основываясь на одних и тех же симптомах © Доктор Хауз

— У меня ничего не болит! — Иногда это первый симптом © Доктор Хауз

Если я наслаждаюсь ненавистью к жизни, я не ненавижу жизнь. Я ею наслаждаюсь © Доктор Хауз

— Как я могу с тобой работать, если ты обращаешься со мной, как с дерьмом? — Дерьмо —понятие растяжимое © Чейз и Хауз 😛

Является ли ложь, ложью, если все знают, что это ложь? © Доктор Хауз 🙂

Пытаться убедить безумца, не делать безумных поступков, само по себе безумство © Доктор Хауз

Если она со мной согласна, то она мне не нужна. Если нет — я ее не хочу © Доктор Хауз о Кадди 😀

— Мне нужно, чтобы ты одел свой халат. — Мне нужно два дня возмутительного секса с кем-нибудь, кто бесстыдно тебя младше © Кадди и Хауз 😀 😀

— Ты хоть представляешь, какого это, когда тебе в толстую кишку засовывают двухметровый шланг? — Нет, но теперь я очень высокого мнения о каком-то баскетболисте, с которым ты встречалась в колледже © Кэмерон и Хауз 😀 😀 😀 😀

Либо помогай жить, либо умереть — нельзя все сразу © Доктор Хауз 😀 😀 😀

— Если она никогда не целовалась с мальчиками, то скорее всего она никогда не занималась сексом. — Скажи это всем шлюхам, которые не хотят целовать меня в губы © Чейз и Хауз 😀 😀 😀

— Помоги мне избежать этого ужина, и я расскажу, кто пустил слух, что ты транссексуал! — Нет такого слуха! — Будет, если не поможешь избежать ужина! © Хауз и Кадди 😀 😀 😀 😀

Кто вам нужен, доктор, который держит вас за руку в то время, как вы умираете или доктор, который вас игнорирует в то время, как вам становится лучше? Пожалуй, самое хреновое — это иметь доктора, который вас игнорирует в то время, как вы умираете. © Хауз

— Как вы проверите реакцию кого-либо на боль? — Просто. Сделаю им больно. © Кэмерон и Хауз 😀

— Думаешь, я хочу, чтобы весь мир видел, как ты пялишься на мою задницу и критикуешь мой гардероб? — А было бы лучше если бы я пялился на твой гардероб и критиковал твою задницу? © Кадди и Хауз 😀 😀 😀

Хауз: Людям не нужен больной доктор.
Уилсон: Логично. А мне не нужны здоровые пациенты.

— Вообще-то, я каждый раз надеваю праздничный колпак и праздную тот факт, что Земля в очередной раз обошла вокруг Солнца. Я действительно думал, что на этот раз ей не удастся, но черт возьми, это Планета, Которая Опять Смогла. © Хауз (о дне рождения) 😀

— Гематома вызвала кому. — Какой замечательный диагноз, под него можно танцевать! © Чейз и Хауз 😀 😀

— Нет, между любовью и ненавистью нет тонкой грани. Между ними Большая Китайская Стена с вооруженным караулом, выставляемым каждые 20 секунд. © Хауз 😀 😀 😀

— Ты не можешь поднять свою руку. — А ты не можешь писать стоя. © Кадди и Хауз 😀 😀 😀

— Смерть – это симптом? © Хауз

Даже младенцы лгут. © Хауз 🙂

— Вы напали на пациента! — Ладно, я больше так не буду. — Будете! — Тогда в этом споре еще меньше смысла. © Форман и Хауз 😀

— Веселого Рождества. — Счастливо идти к черту. © Триттер и Хауз 😀

— Вы доктор Хаус? — Чувствую, что я еще об этом пожалею, но – да! © Пациент и Хауз 😀

— Авария не вызвала кровотечение. — Да, кровотечение вызвало аварию, кровь попала на дорогу стало скользко. © Кэмерон и Хауз 😀 😀 😀 😀

— Мальчик просто сдавал экзамен по математике, а затем его внезапно начало тошнить и он перестал осозновать, где он. — Да, так проявляется математика. © Форман и Хауз 😀 😀


5 Comments

“ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!…”


DSCF6740

დარეჯანი ილიას "ეკამათება"

…თუმანიშვილის თეატრში “ბავშვმა გაიჩუჩუნა”. არ გჯერათ? აი, კიდევ… თქვენ თუ არა, დარეჯანს ხომ მაინც სჯერა. იგი დიდი იმედითა და მონდომებით მოელის მემკვიდრეს. მემკვიდრეს, რომელიც არა და არა ჩანს…
სპექტაკლი “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!” ილიას ცნობილი მოთხრობიდან “კაცია ადამიანი?!” და ნაკლებად ცნობილიდან “კაკო” შეიქმნა. პირველი საოცრება, რაც სიუჟეტს თან ახლავს, არის ის, რომ სპექტაკლში მხოლოდ ერთი მსახიობი მონაწილეობს.
აფიშის მიხედვით, სპექტაკლი ეფუძნება ილიას ორ მოთხრობას: რა თქმა უნდა, “კაცია ადამიანსა” და “კაკოს”. მეორე, თავდაპირველად, “კაკო ყაჩაღი მეგონა”, მაგრამ, ვინაიდან სპექტაკლში მისი ვერც ერთი ელემენტი ვერ ვიპოვე, მივხვდი, რომ შევცდი. როგორც სპექტაკლის რეჟისორმა კოტე მირიანაშვილმა ამიხსნა, თურმე “კაკო” “კაცია ადამიანი?!”-ს ერთ-ერთი საწყისი ვარიანტი ყოფილა. რაც მთავარია, ამ ვერსიის თანახმად, თურმე ჩვენთვის ნაცნობ ბუთქუნა წყვილს ვაჟი უჩნდება, სახელად ნიკოლოზი. ამით ილია რუსეთსაც გადასწვდა და ახალშობილში იმპერატორი ნიკოლოზ I იგულისხმა, თანაც, მათი დაბადების დღეებიც ემთხვევა თურმე ერთმანეთს. როგორც ბატონი კოტე ამბობს, ამაში სხვისთვის გაჩენილი შვილის სიმბოლიკა ჩადო ილიამ.
“ეს პერსონაჟები უკვე თავისი ცხოვრებით ცხოვრობენ და წიგნის მერეც აგრძელებენ ცხოვრებას. ლუარსაბიც,

Chupri-Chupar 106

გზად თბილისისკენ... 🙂

დარეჯანიც, _ ამბობს ბატონი კოტე, _ მათ თავიანთი სიმართლე აქვთ. როგორც კი წიგნს გადაშლი, ისინი ცოცხლდებიან. ლიტერატურულ ნაწარმოებს სჭირდება ინტერპრეტირება და ადაპტაცია, ანუ მორგება სცენათან. და როცა “კაკოში” გავიგე, რომ თურმე დარეჯანს შვილი ჰყოლია, ჩავეჭიდე ამ ვარიანტს. სწორედ აქედან დაიბადა ის, თუ როგორ ედავება დარეჯანი ავტორს, რომელმაც მას უშვილობა დააბრალა”
დარეჯანის ახსნა-განმარტებები მართლაც სასაცილო და საინტერესოა: ქალი ილიასა და ოლღას გვერდით “მიუჯდება” და ხან ტკბილი სიტყვით, ხანაც გაბრაზებული უმტკიცებს, რომ ისიც ბავშვის ღირსია, რომ მასსა და ლუარსაბს ამქვეყნად არაფერი დაუშავებიათ იმის ფასი, რომ მემკვიდრე არ მიეცეთ. ყველაზე შთამბეჭდავი კი ის არის, რომ საუბრობს მხოლოდ დარეჯანი, მაყურებელი კი ამას მაინც დიალოგად აღიქვამს. რატომ? იმიტომ, რომ ილიას პასუხი და მოსაზრებები თითოეულმა ჩვენგანმა სკოლიდანვე იცის. შესაბამისად, სპექტაკლიც გათვლილია აუდიტორიაზე, რომელსაც წაკითხული აქვს “კაცია ადამიანი?!”. ასეთი კი თითოეული ჩვენგანია. ხოლო დარეჯანი, ილიასთან კამათისას, ჩვენც გვეკამათება და იმის საპირისპიროს გვიმტკიცებს, რაც ისედაც კარგად ვიცით.
_ კი მაგრამ, რატომ დარეჯანი და არა ლუარსაბი? მთავარი ხაზი ხომ ლუარსაბზე გადის?
_ ილიას ორივე პერსონაჟი თანაბრად ჰყავს გამოსახული, მაგრამ ვინაიდან კაცი ოჯახში მთავარია, ამ თვალსაზრისით, ლუარსაბს მეტი წილი შეხვდა. დარეჯანის მთავარ გმირად გამოსახვა, ძირითადად, სპონტანურად მოხდა, მუშაობის პროცესში დაიბადა. ჩვენს არეულ დროში ქალმა მიიღო წამყვანი ფუნქცია და კიდევ, შვილოსნობა ქალისთვის უფრო ახლობელი რამ არის, ვიდრე მამაკაცისთვის. იგი ძალიან ზოგადად განიცდის ამ ამბავს. პირველი შვილი მამაკაცისთვის მხოლოდ სიამოვნებასთან არის დაკავშირებული. მე ვფიქრობ, რომ დარეჯანი უფრო განიცდის უშვილობას, ვიდრე ლუარსაბი. ამ უკანასკნელისთვის შვილი, პირველ რიგში, არის მემკვიდრე, _ ამბობს რეჟისორი.
სპექტაკლი რომ უფრო მგრძნობიარე და ნაკლებგაუცხოებული გამოსულიყო, რეჟისორმა გააქრო ეგრეთწოდებული “მეოთხე კედელი”, რომელიც მიჯნავს მაყურებელს მსახიობისგან. აქ დარეჯანი დარბაზში, ხალხთან გადის ამბების გასაგებად, აქ მასპინძლობს სტუმრებს და აქვე მკითხაობს საკუთარ თავზე კიდევ ერთხელ დასარწმუნებლად, რომ ბავშვმა ნამდვილად გაიჩუჩუნა.

DSCF6733

"წერე, ბიჭო! წერე-მეთქი!..." 😀

თუკი ჩვეულებრივ დადგმებში მაყურებელს შეუძლია, იხალისოს მსახიობზე და, ზოგჯერ, დასცინოს კიდევაც მას, ახლა მას ამის გაკეთება აღარ ძალუძს. მოქმედება მის ცხვირწინ ვითარდება და “მეოთხე კედელი”, რომლის მიღმაც შეეძლო არხეინად ყონა, ინგრევა. ამრიგად, მაყურებელიც იძულებულია, “ითამაშოს” მაყურებლის როლი და ამით გახდეს სპექტაკლის ორგანული, აქტიური ნაწილი. “სცენის უკანა ნაწილში XIX საუკუნის ადმიანები “სხედან”, დარბაზში კი _ XXI-სი. ამიტომ გახსნილი სცენა, ამ შემთხვევაში, ერთგვარი ხიდის როლს ასრულებს ამ ორ თაობას შორის. თანამედროვე თაობაც ისევე უსმენს დარეჯანის მუცლის ბუყბუყს, როგორც XIX საუკუნის ცილინდრიანი და კრინოლიანი ადამიანები. მაყურებელს იმდენად მობეზრებული აქვს უკვე ეს სიუჟეტი, რომ საჭიროა მასთან უფრო მიახლოება,” _ ამბობს რეჟისორი.
დამეთანხმებით, ძალზე ძნელია, ერთ მსახიობს “აჰიკდო” მთელი ტვირთი. შესაბამისად ტექსტიც დიდი გამოდის და,

Chupri-Chupar 113

ილიასა და ლუარსაბის "ჩახუტება" 🙂

სპექტაკლის მსვლელობისას, ყველაფერზე მხოლოდ ერთი ადამიანი აგებს პასუხს. როგორც რეჟისორმა ამიხსნა, დიდი ტექსტი იმისთვის არის საჭირო, რომ მისი ნაწილი ქმედებაში გადავიდეს და ბუნებრივი გახდეს. ამიტომაცაა, რომ დარეჯანი სრულ დამაჯერებლობას ქმნის მაშინაც კი, როცა მაყურებელს თვალს თვალში უყურის და ეშმაკურად უღიმის. ეს მძიმე და საპასუხისმგებლო როლი მან ლაურა რეხვიაშვილს დააკისრა
გამიმართლა, რომ ასეთი მსახიობი შემხვდა, _ მეუბნება ბატონი კოტე, _ ლაურას ძალიან მოეწონა ტექსტი და სპექტაკლის გადაწყვეტა. ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ დაბადებულიყო სმპათია და ნამდვილი თანაგანცდა გმირის მიმართ და ლაურამ ეს მოახერხა.
რაოდენ იგრძნობა დრამატიზმი ზოგ მომენტებში, მით უფრო მსუბუქი ხდება სპექტაკლი კახური იუმორის შემწეობით. ზედმეტად რომ არ დასევდიანდეს მაყურებელი, დარეჯანი ფრთიანი გამოთქმებით განმუხტავს ხოლმე სიტუაციას, რაც კმაყოფილ ღიმილს ან სიცილს იწვევს.
სპექტაკლი რომ მარტო “კაცია ადამიანი?!”-ზე არ არის აგებული, ეს მის ფინალში ჩანს. დარეჯანი მშობიარობს… იბადება ბუშტი, რომელიც ცისკენ მიიწევს და, უცებ… სკდება. თითქოს, აქ ყურადღების უფრო გამძაფრებაა ნავარაუდევი: სანამ ბუშტი იბერება და ჰაერში ადის, მაყურებელი გაკვირვებული ფიქრობს, რომ რაღაც ისე არ ხდება, როგორც ილიას უწერია. თუ დარეჯანმა იმშობიარა, რა იქნება შემდეგ? ამასობაში ბუშტიც სკდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ არაფერიც არ იქნება…

DSCF6771

დარეჯანი შობს!...

_ მაშინ რა მოელის დარეჯანს? რატომ არ კვდება იგი?
_ იქნებ ასეთი წყევლა აქვს, რომ ცოცხალი დარჩეს და თავი მუდამ ორსული ეგონოს. იგი სულ ელოდება. მოლოდინის პოზიციაში დავრჩით…
რეჟისორის ამ ნათქვამდან მრავალი პარალელის გავლება შეიძლება. მოლოდინის პოზიცია რომ განვაზოგადოთ, ქართველ ერს მივიღებთ, რომელიც, დარეჯანისა არ იყოს, ასევე ვიღაც ძვირფასს ელოდება, რომელიც არა და არ გამოჩნდა, არ გაიჩუჩუნა…
ბატონ კოტეს უნდოდა, უფრო მკაცრი და კრიტიკული ყოფილიყო გმირების მიმართ (გმირებს იმიტომ ვამბობ, რომ სპექტაკლში ლუარსაბიც იგულისხმება), მაგრამ არ გამოუვიდა. როგორც თავად ხსნის, ილიას თათქარიძეები იმდენად კეთილ ადამიანებად ჰყავს დახატული, რომ შეუძლებელია ზომაზე მეტად გააქილიკო და განურიხსდე მათ. ისიც ეყოფათ, რომ სამარადისოდ დასჯილები არიან.
_ კიდევ ერთხელ რომ დაგედგათ იგივე სპექტაკლი, ოღონდ სხვა აქცენტებით, ლუარსაბს ათამაშებდით?
_ აუცილებლად. შესაძლებელია, დარეჯანის გარეშეც კი, მაგრამ ლუარსაბი მარტო ვერ წარმომიდგენია. იგი დარეჯანზეა მიჯაჭვული.
საოცრება არც ამჯერად მოხდა. ბიჭი არც ახლა დაბადებულა. საინტერესო კი ის ფაქტია, რომ დარეჯანი კიდევ ელოდება ბავშვს. ახლაც რომ არაფერი გამოუვიდეს, კიდევ დაელოდება და ასე იქნება დიდხანს. ამისთვის ხომ მას მთელი სიცოცხლე აქვს, რა ენაღვლება. “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!…”