ZURRIUSS

უკანასკნელი კეისარი

შემოდგომა და მოხუცი ქარის წისქვილები

3 Comments


3420966074_0e91311147_oალბათ, ჯერ ადრეა ასეთ დროზე პოსტის დაწერა, მაგრამ დავასწრებ მოვლენებს. დაუგეგმავი პოსტია…

მოდი, დაქანებულად დავწერ და ბევრ მრავალწრტილს ვიხმარ… “Amelie”–ს საუნდტრეკს ვუსმენ. არა, ვალსს არა. ერთია, წყნარი, სევდიანი, მშვიდი. ისეთი, როგორიც შემოდგომის ერთ–ერთი უღიმღამო დღე. მტკნარი წყალივით დაცლილი და გაფილტრული ყოველგვარი ემოციისაგან…

ვითომ პარიზის ერთ–ერთ rue-ში, რომლის გასწვრივაც სენა მიცურავს, ჩუმი და უღიმღამო შემოდგომის დილა გათენდა. ნაცრისფერია რიკულების ჩუქურთმები, ნაცრისფერია ქვაფენილი, ცა, ადამიანთა სახეები, სკამები, რესტორნების დაკეცილი ტენტები, ნაცრისფერია კაციც, რომელიც წითელ აკორდეონზე უკრავს. აკორდეონიც ნაცრისფერია. წითელი კი იქიდან ამოკვნესილი ჟოლოსფერი ბგერებია. ნაცრისფერ ხეებს სიყავისფრეში გადასული ყვითელი ფოთლები სცვივათ…

მარცხნივ, მეოთხე rue-ზე შავი, მოკლე როიალი დგას. ნაცრისფერი თითები წვიმის სევდიანი წვეთთაცვენის ტაქტში ეხება შავ–თეთრ ანუ ნაცრისფერ კლავიშებს და მოხუცი მადამ  l’instrument noir–იც უკვე მერამდენედ გაიხსენებს თავის სევდიან ისტორიას, რომელიც დაახლოებით დიდი ხნის წინ ერთ–ერთ ასეთ ნაცრისფერ დღეს მოხდა…

დაახლოებით დიდი ხნის წინ პარიზის მიდამოებში ძველი ქარის წისქვილები იდგა. მაშინ მადამ l’instrument noir ახალგაზრდა იყო და ხშირად ხედავდა, როგორ ირწეოდნენ გადაღრძუებული ქარის წისქვილები მის მუსიკასთან ერთად.

შემოდგომა კი წვიმის ნაცისფერ მარცვლებს მთესველივით აფრქვევდათ…

ახალგაზრდა l’instrument noir–ს ხშირად ესმოდა ნაცრისფერი უფერული ქარისაგან მოტანილი მოხუცი წისქვილების ჭორები და გაუთავებელი ბუზღუნი წელის ტკივილზე.

შემოდგომა კი წვიმის ნაცრისფერ მარცვლებს მთესველივით აფრქვევდათ…

ნაცრისფერი დღე. მადამ l’instrument noir–ის ბოტკინისფერი სიმები წამით ჩაფიქრდნენ და მდუმარებით განაგრძეს თავიანთი ამბის თხრობა. ნაცრისფერმა ქარმა, სიყვავისფრეშეპარებულ მიცვალებულ ფოთლებთან ერთად, სენას გასწვრივ მდებარე ნაცრისფერი rue-დან ოკორდონის წითელი აკორდების ხმა შემოარხია, რომლებიც ჟოლოსფერია. ახლა მათი ჯერია. მადამ l’instrument noir–მა ნაცრისფერი თვალები დახუჭა, ღრმად ჩაისუნთქა და ნოსტალგიის მიერ ქუთუთოებს შიგნიდან ამოკერებული პარიზის გახსენება განაგრძო. გახუნებულ მეხსიერებით ფირებზე უკვე თითქმის ნეგატივში გადასული, მაგრამ მაინც შესამჩნევი მოხუცი წისქვილები იდგნენ. მიწას სულის უკანასკნელი ძაფებით ებღაუჭებოდნენ. რახანია მათი ოსტეოპოროზით  დამბლადაცემული პროპელერები ქარის სისინს მდუმარედ ხვდებოდნენ…

შემოდგომა კი წვიმის ნაცრისფერ მარცვლებს მთესველივით აფრქვევდათ…


Advertisements

3 thoughts on “შემოდგომა და მოხუცი ქარის წისქვილები

  1. ბრწყინვალე ჩანახატია!პარიზივით სევდიანია!ბრავო…

  2. … მარცვლებს მთესველივით აფრქვევდათ

    ვან გოგის “მთესველი” ამომიტივტივდა

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s