მანამ, სანამ ლანდიშა გამოჯანმრთელდება და დომენის ასაღებად წავალთ, რამდენიმე წუთით საკუთარ თავში გამონათებულ დიდი ვერაფერ შვილ აზრს პოსტად ვაქცევ. ნოსტალგიამ მეხსიერებას მოუკიდა და ძველი ამბები თვალებში შემომაბოლა…
რა ბედნიერი იყო 90-იანი წლები ჩემთვის… იმიტომ, რომ გაჭირვება არ მახსოვს. იმიტომ არ მახსოვს, რომ ბავშვი ვიყავი და ყველაფერ ცუდს ჩემს წარმოსახვით იმპერიაში ვემალებოდი. ან ვემალებოდი, ან ვერ ვგებულობდი. ვცხოვრობდი ”ტიტანიკში”. ეს გემი ისე მიყვარდა, რომ ზოგჯერ სახლის აივნიდან აისბერგს მოვკრავდი თვალს, რომელიც ჩემს ლაინერს უახლოვდებოდა და ჩაძირვას უქადდა. გავვარდებოდი უკანა ეზოში და ვითომ მუშებსა და მატროსებს ვუყვიროდი ”გემი დაატორმუზეთ მეთქი!”
რაოდენ სანატრელი და ღადო იყო პერიოდი, როდესაც თმის ჟელეთი ჩოლკების დაყენება მაგარ მოდად… წინ, უკან, მარჯვნივ, მარცხნივ დიაგონალზე გადავარცხნილი… ”ჩამოყრილი ჩოლკები”, ”ზღარბი ჩოლკები”… :) მეც მქონდა ერთი ასეთი და თავზე იმდენს ვისვამდი, რომ ტაფის ჩარტყმასაც ვერ გავიგებდი. აბა, ჩემს ჯაგარს ცოტა არ ეყოფოდა. ჰოდა დავდიოდით ეგრე მე და ჩემი მეზობლები.
ადრეც მქონდა, მგონი, დაწერილი, რომ ბავშვობაში ტრაგიკული როლების თამაში მიყვარდა. ზეწარს ან “ადიალას” ან რაიმე მსგავსს შემოვიხვევდი და მოსასხამიც მზად იყო. ტელეფონის კაბელის ფერადი სინებისაგან კი ბეჭდებს, გვირგვინს და სხვადასხვა სამკაულებს ვაკეთებდი. ძალიან მიყვარდა შოლტები და მათრახები (ზოროსა და ბეტმენის ზეგავლენა). ვინაიდან ჩემს თანატოლებს შორის ყველაზე უფროსი მე ვიყავი, ჩემს “სამეფოში” ვეპატიჟებოდი. სამეფოში, რომელშიც არ იყო ჩხუბი, ბოროტება და განუკითხაობა. ამ სამეფოში ბავშვები ერთად უყურებდნენ ვიდეოფილმებს, ერთად ჭამდნენ, ხატავდნენ და თამაშობდნენ ინტელექტუალურ თამაშებს …და ერთად ებრძოდნენ “მტერს”, რომლისგანაც მხოლოდ ფერადი სინების მარაგი სურდათ. “მტერი” უკანა ქუჩაში ცხოვრობდა და რამდენიმე “მსუბუქად შეიარაღებულ” ბიჭს წარმოადგენდა. …მაგრამ ვის უნდა გაებედა რაიმე ფიროსმანის ქუჩის ძლევამოსილი მეფისათვის?!…
