“რაღაცნაირი” მოგზაურობა ბათუმში (ფოტოკოლაჟი)

ეს “რაღაცნაირი” ზუსტად გამოხატავს მთელს ჩემს შთაბეჭდილებას, რომლითაც 2 იანვრის მოგზაურობა აღვწერე. იდეა კი თინის “რაღაცნაირი ბლოგიდან” წამოვიდა.

მას შემდეგ, რაც ბათუმი საახალწლოდ მაგრად გააპიარეს, სურვილი გამიჩნდა, მენახა და საკუთარი თვალით შემეფასებინა იქაურობა. როცა ახალ წელს ცნობილი საოპერო მომღერლები ბათქაბუთქის ფონზე მაინც მშვენივრად მღეროდნენ, მე, ყოველივე ამის ტელევიზორიდან შემყურეს, ნერვები მეშლებოდა მაყურებელთა პაკაზუხობაზე. იმაზე, რომ ბევრი “მსმენელი” მოდისა და ძაააააააააან სვეცკაობის გამო იყო გამოსული ევროპის მოედანზე. თუმცა, იმედი მაქვს, ამის შემდეგ მაინც შეიგნეს, რომ ოპერა და დისკოტეკა მთლად ერთი და იგივე არ არის. ამაზე მერე…

მოკლედ, მე, ირაკლი (ჩემი ძმა), კოსტა (მამიდაშვილი) და ბაკური (მამაჩემი) დავავადექით კი არა და დავაჯექით ბათუმის გზას. ჩვენი ჯიპი დანიშნულების ადგილზე 1,5 საათში ჩავიდა.

..და დაგვხვდა “რაღაცნაირი” ბათუმი: არც მზე იყო, არც ციოდა. პირიქით, თბილოდა. ვერც კი იგრძნობდი ზამთარს. ქალაქი მოღუშული და не в своем тарелке იყო: ამდენი ხალხი და ზღვისკენ არავინ იყურება. დღის 2 საათზე ჩასულებმა მცირე შემოვლის შემდეგ დაუფლებული უსაქმურობისაგან განსათავისუფლებლად ერთი საათით წავიძინეთ. მოკლედ, დანარჩენი იხილეთ ფოტოებზე

ირაკლი, კოსტა და "ბატონი ბიუჯეტი" ანუ მამაჩემი

ესეც მე. უფრო სწორედ, ჩვენ

ბავშვობის ამოჩემებული ფილმები

ახლა არ გამაგონოთ, ბავშობაში ფილმი არ მქონდა ამოჩემებულიო. იმედია, მარტო მე არ ვიყავი ასეთი დეგენერატი და რაიმე ფილმს მხოლოდ მე არ ვუყურებდი დღეში ორჯერ, ნებისმიერი მხრიდან. მახსოვს, “ზოროს ნიღაბი”-ს კასეტა რომ ვიყიდეთ, მე და ჩემი ძმა იმდენად ჩავიციკლეთ, რომ თავიდან კი არა, 25-ე წუთიდან ვუყურებდით, იმიტომ, რომ იქ იყო წვერებინი ბანდერასის ჯახაჯუხები მერე აღმოვაჩინეთ, რომ თურმე ბანდერასი სად იყო, როცა ენტონი ჰოპკინსი თრახაობდა
…იყო ჩემს ცოვრებაში ერთი ფილმი, სახელად TITANIC… თქვენ ვერ წარმოიდგენთ, როგორ მიყვარდა მისი თითოეული მომენტი, ნაწყვეტი, წუთი, წამი, წკაპი. ყველაფერი ზეპირად ვიცოდი, აბსოლუტურად ყველა რეპლიკა, ყველა დიალოგი. აი, ახლაც მახსოვს: “тринадцать метров… вы должны его видить…” ეს ფილმის პირველი ფრაზებია.  რუსული გახმოვანებით მაქვს ნანახი და დაზეპირებული. ორი კასეტა მქონდა: ერთი ძალიან ბანძი ხარისხით იყო და ისე ბნელოდა შიგ, რომ აისბერგი არ ჩანდა. ჰოდა ტელევიზორში რომ დავინახე, თუ როგორ ეთხლაშუნებოდა საბრალო ტიტანიკი ყინულის უუუზარმაზარ მთას, ფეხები გავფშიკე, სანამ უკეთესი ხარისხის მქონე კასეტა არ ვაყიდინე. ეს სიამოვნება მე ქართულის გაკვეთილის საფუძვლიანი სწავლა, მამაჩემს კი 10 ლარი დაუჯდა

საოცრება კი ის იყო, რომ სულ, აბსოლუტურად არ მაინტერესებდა ჯეკისა და როუზის ზასაობა. მე გემზე ვიყავი შეყვარებული. იმ ლამაზ, მდიდრულ და რაღაცნაირად მისტიკურ გემზე, რომლის ნაფლეთებიც ნელ-ნელა ნადგურდება ატლანტის ოკეანის ფსკერზე. ჰოი, ტიტანიკ!… 5 წლის განმავლობაში ჩემ მიერ დახატული თუ დახაზული ნახატების 80 პროცენტი ტიტანიკია. დღეს კი არც ერთი არ შემომრჩა

მოკლედ, ასე… მე ჩემი გითხარით და ერთ-ერთი სერიოზული გაჭედვის ისტორიაც მოგიყევით. ისიც გითხარით, რომ სამეზობლოში ერთ-ერთი კლიჩკა “ტიტანიკა” მქონდა (უი, არ მითქვამს ). ახლა თქვენეული ამოჩემებული ფილმები მითხარით და გაიხსენეთ, როდის გადაგეკეტათ მასზე, როდის, რამდენი ხნით და ა.შ. მოკლედ, მაინტერესებს, რაა

P.S. ამ პოსტს, ალბათ, ყველაზე ძალიან ეს ვიდეო მოუხდება. მით უმეტეს, თუკი თქვენც ასე ზეპირად იცოდით ფილმები

გაფართოებული თვალებითა და ბავშვური შიშით :)

Home Alone | Upload Music

სერიოზულად აცივდა. თოვლი კი არა და არ ჩანს. მოსაღამოვდა თბილისში. როგორ მინდა, ისე არ გავიზარდო, რომ თავი ერთხელ მაინც არ ვიგრძნო დაკარგულად. დაკარგულად დიიიდ ქალაქში

რა თქმა უნდა, ეს ოცნებაა, ვინაიდან უკვე 21–ისაც ვარ და არც თბილისია ნიუ იორკი, მაგრამ დღეს , ამ საღამოს, მე კევინ მაკალესტარი გავხდი, თბილისი კი, ბოდიში ამ გამოთქმაზე და, ნიუ იორკი

“მარტო სახლში”–ს ამ მუსიკას  ზედიზედ რამდენჯერმე მოვუსმინე. ვცდილობდი, კარგად მეგრძნო იგი, რადგან მისით მიღებული განწყობით მსურდა საშობაახალწლოდ გამზადებული ქალაქის დათვალიერება.

პატარა ვარ. დავიკარგე. მეშინია. წინ დიდი გზა მაქვს, რომელზეც უამრავი ხალხი მიდი–მოდის და ყურადღებას არავინ მაქცევს. სიცივისაგან გაქვავებული შენობები მანათობელი გირლიანდებით მოურთავთ. რა მოუვიდა ხალხს? რატომ არ უხარიათ? ახალი წელი ხომ ასე ახლოსაა? განა მათ არ სჯერათ იმ სითბოსა და სიყვარულის, რომელიც სანტა კლაუსს მოაქვს?

ეჰ, აბა რას იზამ. დიდებს ყველაფერი სხვანაირად ესმით. იმდენს ფიქრობენ, რომ ვეღარ არჩევენ, ჭეშმარიტი სიხარული სად და როდის ჩნდება. მათ აღარ ახსოვთ სიხარული, როდესაც პირველად ამოყვეს თავი დიიიიდ სათამაშოების მაღაზიაში, სადაც თითოეული მათი საშობაო ოცნება სანტა კლაუსს სათამაშოდ უქცევია და დახლებზე შემოუწყვია. ადამიანები, როცა იზრდებიან და ბავშვობას კარგავენ, უფრო საშიშები ხდებიან. ისეთივე საშიშები, როგორც ამ ღამის სიცივეში გაქვავებული შენობებია. უფროსებს მოურთავთ, ვითომ ამით მაინც გააცოცხლებენ და გააკეთილშობილებენ მათ. ამდენი მანათობელი ჭაღი და გირლიანდიც სწორედ ქალაქის გასამხიარულებლად ჩამოკიდეს, ალბათ. მაგრამ ამ ყველაფერს მანამ არ ეშველება, სანამ უფროსებს ერთმანეთისა არ ესმით.

1992 წელი ათიოდ წუთით

დღეს ჩვეულებრივი დღე უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ვინაიდან პოსტს ვწერ, ე.ი. რაღაც მოხდა.

უკვე რამდენი ხანია, თოვლს ველით ზამთარს დახამებული ახალგაზრდები. პირადად მე ფიფქების ჰაერში პირით დაჭერა მიყვარს…

კარგი დღე იყო, გადასარევი. ჯერ GIPA, მერე GEPRA, მერე თსუ–ში თაზომ შეგვკრიბა და ახალი ჟურნალის გეგმები გაგვაცნო. წამოვედით ბედნიერები და რავი, კარგ ხასიათზე მყოფნი. სახლის კიბეებს სულ სტვენა–სტვენით ამოვუყევი. თან სტვენის ტემბრში რაღაც ფერთა სიუხვე და სისუფთავე შეინიშნებოდა (მოკლედ, როცა სიმღერა მიჭირს, ჩემი ხორხი მაშინ გადასარევად სტვენს). ჰოდა ასე საუნდტრეკების ჭიკჭიკში გავაღე სახლის კარი…

_ეთო ცუდად არის!… _ ბებიაჩემი.

_რა მოუვიდა?

_გული წაუვიდა. სახეზე სულ შავი იყო. ახლა მოვაბრუნეთ.  სასწრაფო უკვე გამოვიძახეთ.

_ბინაში წყლის მილი გასკდა და წყალი არ გვაქვს, _დაამატა მეზობელმა.

არიქა, დავფაცურდით. თურმე გაუწყლოვანება სჭირს ეთოს, გულისრევა და ა.შ. მთელი დღე ცუდად იყო და ბევრი სითხე დაკარგა. მე აფთიაქში ჩავირბინე და ამასობაში სასწრაფოც მოვიდა.

_ამ ქალბატონს აქ ვერ ვუმკურნალებთ, გადასხმებია საჭირო. საავადმყოფოში უნდა გადავიყვანოთ, _ ამბობს ექიმი.

მანამ, სანამ ჩვენ პირის დაღებას და მოუმზადებელი არეულობის გააზრებას ვუნდებოდით, დენი ჩაქრა. გამოვშტერდით. ამ დროს ჩემს უფროს ბიძაშვილს, 4 წლის ნიკას, უეცარი და წინასწარდაუგეგმავი ჩაბნელების შეეშინდა და ატირდა. ამ ხმაზე კი მისმა ძმამ, 1 თვის სანდრომ გაიღვიძა და ატყდა წივილ–კივილი.

გადავწყვიტე, 1–2 კურსებზე შესწავლილი ძიძაობის პროფესია გამეხსენებინა (მაშინ ნიკას ვაძინებდი) და დავიწყე “კალიასკის” აქეთ–იქით ქანაობა. თან პატარა რომ “სოსკას” გადმოაგდებდა, მობილურის შუქით ვეძებდი და ისევ დაღებულ ხახაში ჩავჩრიდი

პატარა სანდრო კი (მე “კუსას” ვეძახი) იწვა არხეინად და ხანდახან თუ წამოიკნავლებდა. დავფიქრდი…

ნეტა, სიბნელეში ახლა ვინმე მაძინებდეს. ხომ სულ დავიკიდებდი ნახევარ დედამიწის სფეროს.

ხომ სულ დავივიწყებდი, რომ შუქი არ არის და წყლის მილია გახეთქილი.

ბებიაჩემსაც სულ ცოტა ხნით დავივიწყებდი (წამლების გაკეთება მოასწრეს ექიმებმა).

არც ის მეხსომებოდა, რომ ბევრი მაქვს წასაკითხი ხვალისათვის.

აღარც იმაზე ვინერვიულებდი, რომ ღორის გრიპი უფრო მადარდებს, ვიდრე 2012.

მოკლედ, როდესაც ოროთახნახევრიან ბინას უცებ 12 კაცი გაავსებს და, ამავდროულად, არც წყალი იქნება და არც შუქი, დადგება მისტიკური ხანა, რომელსაც 1992 ჰქვია. ნეტა, ორუელს ამ თარიღზეც დაეწერა რაიმე წიგნი…

შუქი 10 წუთში მოვიდა და ყველამ ამოვისუნთქეთ. ეთო სასწრაფომ წაიყვანა საავადმყოფოში და, იმედია, ხვალ უკვე დააბრუნებენ გადასხმულ–მოსულიერებულს. მე კი დავჯდები და ცოტას ვინერვიულებ

ანკეტა საკუთარი თავის უკეთ გაცნობაზედ

ახალი მედიის ფორუმმა ახალი ტეგ–თამაშები შვა, რომელთა ერთ–ერთ წარმომადგენელში ახლა მეც ჩავერთე. ოქრო გოგომ, Tiny–მ დამთაგა და უარს როგორ ვეტყვი? საერთოდ, მაგრად ჩავუმეგობრსკაიპდი ამ ადამიანს. ჰოდა ახლა მადლობაც მინდა ვუთხრა დათაგვისათვის მაშ ასე, ანკეტა საკუთარი თვის უკეთ გაცნობაზედ:

მოწევა ანუ ვინ როგორ დავიწყეთ

პატარა კორექტირება: სიტყვა “დავიწყეთ” ვიხმარე სპეციალურად, რომ საერთო მასიდან გამორიყულად არ გამოვჩენილიყავი. ვინც არ მიცნობს მათ გასაგონად ვამბობ, რომ სიგარეტზე ალერგია მაქვს ბავშვობიდან. როცა მე–4 კლასში ჩემი მეგობრები გამოიჭირეს სიგარეტის გასინჯვაში, მე სახლში თვალები დამიბრიალეს: მაგას იზამ და ასე და ისე გიზამთო. ნუ, რა თქმა უნდა, შემეშინდა… მაგრამ მერე გავიდა ხანი და მივხვდი, რომ ჩემი სხეული ბუნებრივად უარზე დგას სიგარეტისაგან

თვითონ მოწევის პროცესი ძალიან ნაზდ და ჰარმნიულად მეჩვენება: მით უმეტეს, თუკი გრძელი მუნდშტუკით ეწევა ქალი. სიგარეტის ღერო ხომ ნაზი “არსებაა”, რომელიც კვამლს არომატივით ჰარმონიულად აფრქვევს და თავად კი ჩეშირის კატასავით ნელ–ნელა უჩინარდება…. რამანწიკა ისე კი, ალბათ ყველამ კარგად ვიცით უკვე, რომ სიგარეტი ფილტვებს რა მდგომარეობაშიც აყენებს. პროცესი ყველა ორგანიზმში სხვადასხვაგვარად მიდის. ამიტომაცაა, რომ ამბობენ – ამდენი ხანია ვეწევი და არაფერი უქნია ჩემთვის. ძალიანაც კარგი, მაგრამ ეს იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ ასე იქნება სულ? არ მაინტერსებს ეთიკა. აჰა და შეადარეთ!!!

ახლა კი მოდით, ალალად ვთქვათ, რა დადებითი აქვს მოწევას, რა უარყოფითი? მოდით, ვისაუბროთ, ვინ როგორ დავიწყეთ.

ჰაერში გასროლილი კითხვები2

ამ კითხვებს ჰაერში ვისვრი, თქვენ კი დაიჭირეთ და უპასუხეთ

• რას აკეთებ, როცა მეტროში მატარებლის მოსვლას უცდი?

– პირადად მე წრეს ვუვლი მთელს სადგურს. ერთ ადგილას ვერ ვჩერდები. დავუყვები და ნაბიჯებით ქვის ფილებს ვითვლი.

• თუკი ქუჩაში უეცრად დაინახავ, რომ პაააატარა პინგვინი მოტანტალებს შენი მიმართულებით, რას იზამ?

ჩემი 5 ოცნება

არ დამიწყოთ, არასდროს მიოცნებიაო!!! მოკლედ, უტვინომ გულში დამთაგა, რომელიც არავის დაუთაგავს, და მეც დამერთო ნება, აღნიშნული თამაში გამეგრძელებინა

რახან ოცნებაა, მეც ბოლომდე გავაჯაზებ:

1. Teatro Alla Scala ანუ მილანის ლა–სკალას საოპერო თეატრი, საოპერო სამყაროს “მექა”! აქ მინდა, ვიმღერო. ვინაიდან ხმა, ასე თუ ისე, მაქვს, რა ვიცი… ეგებ ოდესმე გამომივიდეს რამე. ვერდის რომელიმე ოპერა, მაგალითად, “ტრუბადური” მისწრება იქნებოდა ჩემთვის. ჩავაღიღინებდი მანრიკოს “Di Quella Pira!…”–ს
2. მინდა, რომ ცნობილი მხატვარი გამოვიდე. აქედან მქონდეს ბევრი ფული: ანუ თან ჩემი ნახატები ჭკუას აკარგვინებდნენ მნახველებს, თან მეც ჭკუას ვკარგავდე მუშაობის პროცესში. არ მინდა დაუმსახურებელი არც ერთი გროში! მინდა ასევე გავაფორმო თეატრალური და, ზოგადად, მხატვრული პერფორმანსები.
3. მინდა, ყველა ადამიანი მიხვდეს და იწამოს ღვთის არსებობა. მიხვდეს, რომ სამყაროს ცენტრი მზე კი არა, მზის შემქმნელია. ცოტა ძნელია ყოველივე ამის XXI საუკუნეში გაცნობიერება და, მით უმეტეს, რწმენა. ზოგიერთს ჰგონია, რომ ღმერთი ადამიანის ფანატიკოსური ბუნების ნაწილია, რომელიც ისტორიას შემორჩა. თუ  ასეა, მაშინ რატომ არ სიამოვნებს მსოფლიოს უდიდეს ნაწილს ბოროტება, ტკივილი, ომი, სისხლი და სიკვდილი? იმიტომ, რომ სამყარო თავიდანვე ჩაფიქრებული იყო დადებითად – ეს კოდი კი ნებისმიერ ჩვენგანში დევს. ჩვენ, ადამიანები, სიკეთეები ვართ და მერე ხდება ჩვენი შინაგანი დაბინძურება. ჩემი აზრით, ღმერთთან სიახლოვე სწორედ იმ სისუფთავესთან სიახლოვეა, რომლის ნაწილიც ჩვენში ყოველთვის ინახება.
4. მინდა სახლი. ნებისმიერი სახის სახლი. თუნდაც ერთსართულიანი ხის ქოხი. მინდა ჩემი, ჩ ე მ ი საცხოვრებელი, სადაც, როცა მომესურვება, მაშინ დავიძინებ, გავიღვიძებ. ვისაც მომესურვება, იმას მოვიპატიჟებ და, საერთოდ, ვიქნები ჩემს გემოზე…
5. დაბოლოს, მინდა ჩემი ბლოგი იყოს ძალიან პოპულარული. არავის ვუწევ კონკურენციას. მე ჩემი ნიშა მაქვს და ყველას თავის ბლოგზე გაუმარჯოს თუ ვინმე დამეხმარება, ორჯერ მეტს გავუკეთებ. სხვათა შორის, შეიძლება, სვითის ბლოგზე ვწერო ხოლმე. ბევრი რჩევა მივიღე მისგან და მინდა, სხვა სფეროებიც ვცადო ჩემს პონტში რა …ანუ არ მინდა ამ ცხოვრებაში რაიმე ტყუილუბრალოდ ვაკეთო. სისულელესაც მინდა მიზანდასახული გავხადო. უაზრობაც აზრიანი მინდა, იყოს

ჟურნალისტიკა ჩემი ოცნება არ არის, იგი ჩემი პროფესიაა ახლობლების კარგად ყოფნას აქ ვერ შევიტან, ვინაიდან მათ ვერც ერთ ოცნებაში ვერ ჩავატევ. მოკლედ, ასეა ჩემი საქმე

P.S. სულ დამავიწყდა: ვთაგავ

თაზოს, ნატალიას, Dreamar Kikito–ს და ირინკას

წვიმა – ინდივიდუალური სიყვარულის მუსიკა

ქუთაისში ვარ. წვიმს. ამდენი ცის გოდება ივლისის თვეში? პირველად ვხედავ. აირია ყველაფერი. ადრე ივლისი, ჩემი და იულიუს კეისრის თვე, სულ მზიანი, მცხუნვარე და ენერგიული იყო. ახლა კი, გარეთ გაიხედავ და გგონია, რომ ზახფულამდე კიდევ რამდენიმე თვეა დარჩენილი. რა ხდება? საქართველო დიდი ბრიტანეთის ამინდზე გადადის?
მგონი, მეც წვიმაზე მომიწევს დაწერა. ოღონდ მოკლედ დავწერ, რატომ მიყვარს წვიმა.
ჯერ იმიტომ, რომ, სიჩუმის შემდეგ, ყველაზე დიდებული მუსკაა. მერეც იმიტომ, რომ წვიმა ზაფხულში – ეს უცნაური შეგრძნებების “წვიმაა”. გრძნობები კი ისევე განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან, როგორც წვიმის თითოეული წვეთი. წვიმა სიცივეშიც მიყვარს, ოღონდ თუ კლასიკურად მაცვია. ასეთ დროს ქუჩაში სეირნობას არაფერი სჯობს. ზაფხულში, როცა წვიმს, მაშინ ის მსიამოვნებს, სეირნობისას მიწიდან აყოლილი წვეთები რომ მეშხეფება შიშველ ფეხებზე სახლში მიხვალ და სულ ტალახიანი გაქვს. მაგრამ მერე რა? ახლა ხომ ზაფხულია…
წვიმის დროს რომ კითხვა და ძილი “ნეტარებათა ათეულში” უნდა შეიტანონ, ეს ცხადზე უცხადესია.
დაბოლოს, კიდევ რატომ მიყვარს წვიმა. ამის გამო ==> ეს მუსიკა გია ყანჩელმა დაწერა, წვიმის კომპოზიტორმა. მის შემოქმედებაში თითქმის ყველა ნაწარმოები ცოტათი “წვეთავს”. აქაც ასეა. თითქოს შავ უსასრულობას ზაფხულის მოთბო-მოვერცხლისფრო წვეთებით აწვიმს. აწვიმს მბზინვარე მწვანე და ოქროსფერ წკრიალა კვადრატებს, რომლებიც ერთმანეთში რომბისებურად არიან ჩასმულნი და ტრიალებენ. კიდევ ერთი კვადრატი, რომელშიც დანარჩენი ორია მოთავსებული, მინისაა. სულ ცენტრში კი წითელი, ფოთლისფერი, თბილი გრძნობა “დევს”. წვიმის წვეთები მასაც ხვდება, რომელიც კარამელისფრად ორთქლდება და შესაბამის მელოდიას გამოსცემს. მოუსმინეთ და თქვენც იგრძნობთ ამას. ეს წვიმაა, ინდივიდუალური სიყვარულის მუსიკა

ცხონებული “მე”-ს აზრები 3

დრო ისე ჩქარა, უეცრად და უშეღავათოდ გარბის, როგორც გემრიელი ძეხვი იჭმება

ზოგჯერ ფანტაზიაც საჭიროებს კბილების გამოხეხვას

საბოლოო ჯამში, გენიოსები მაინც ფართო მასების მსახურებად რჩებიან. ისინი იმ მდიდარ წინაპრებს ჰგვანან, რომელთა მონაპოვარსაც, მათი სიკვდილის შემდეგ, ყველა დაეხარბება, იმის და უკითხავად, ვის “უანდერძეს” იგი.

რამეს შინაარსს თუ ვერ ჩაწვდი, ეს სრულებითაც არ ნიშნავს, რომ ეს “რამე” უაზროა. მხოლოდ მაშინ შეგიძლია, ამტკიცო, რაიმე უაზრო არის თუ არა, როცა მის შინაარსს ჩაწვდები.

ცხოვრება ნემსის გაკეთებას ჰგავს: სულ შერჭობილი გაქვს და სულ უნდა გაუძლო