დებო, ძმებო. კეთილო ბლოგერებო. ყველავ, ვინც მიცნობთ, ვისაც გიცნობთ (ან არ მიცნობთ და არ გიცნობთ). ყველავ, ვინც ხართ ჩემი კოლეგები, მეგობრები, ნაცნობები, მკითხველები.

როგორც იქნა, გადავედიGE დომენზე და ამიერიდან თქვენი მონამორჩილი Zurriuss.GE ვიქნები

ყველას ყველას დიდი მადლობა თქვენი აქტიურობისა და კომენტარებისათვის, მოსაზრებებისათვის, რომელთა გამოჩენაც ასე მსიამოვნებს.

ბოლო პოსტთან დაკავშიებით აქ შეფერხებები იყო, სურათები არ ჩანდა. ახალ ბლოგზე ეს ხარვეზი გამოსწორებულია! აი, ამ პოსტის ლინკიც და აწი თქვენი მოსაზრებები იქითკენ გადაისროლეთ

ჯერჯერობით ბლოგი მოუწესრიგებლად მოგეჩვენებათ. თემა ახლახან დავაყენე, რაღაც-რაღც ფუნქციები ჯერ კიდევ ვერ შემისწავლია და ნელ-ნელა ვამუღამებ. ყველაფერს უახლოეს მომავალში დავხვეწ და თქვენსა და ჩვენს ინტერესს მოვარგებ

და ერთი თხოვნა:

შეცვალეთ ჩემი პოსტის ლინკი თქვენს ბლოგზე zurriuss.ge-თი.

წარმატებას გისურვებთ ყველას და შევხვდებით ახალ ბლოგზე

ერთხელაც მე და ბუსხი დავსხედით ჩვენ ჩვენს კომპიუტერებთან და, დროისათვის მახათის ერთ ადგილას გარჭობის მიზნით, საკუთარ Search Term–ებს გადავავლეთ თვალი.

…ნუ ჩვენ იქ ამბები ვნახეეეეთ!…

როგორც ჩანს, იცოდე, რა სიტყვებით აღმოჩნდებიან შენს ბლოგზე, იგივეა, რაც იცოდე, რა აზრები უქრით თავში ადამიანებს.  ყველას გირჩევთ, არ გამოტოვოთ ეს სიამოვნება და მერე საკუთარი Search Term–ები შეამოწმოთ

აქვე ბოდიში მინდა, მოვუხადო ბუსხს , რომ თავის დროზე არ გავაგრძელე ეს ტეგ–თამაში და გავანაწყენე. ბუსხ, ვიცი, რომ მაპატიებ. ოღონდ, იცოდე, გულით გეუბნები ამას

დაახლოებით იცით, რა თემატიკის ბლოგი მაქვს, ჰოდა ესეც შედეგი

ჩვენთან სხვა "ერტეულით" ზომავენ

ტაააქს... შემოდის ქერა ნაშა, ძუძუებზე შამპუნი უსვია და ცდილობს, სველი ტილოთი ჩამოიწმინდოს... თხრობის გასაგრძელებლად გადაიხადეთ 5 ლარი

კი, ეგ არი ნაღდად!

ბესო–კესოს ნომერი თუ ვინმემ იცით...

ამის სახე დამანახა

იმპერატრიცა ეკატერინე, ახლა მაინც მოისვენეთ!

სწორად კი მოხვედი, მარა ჯერ არ დამიწერია

ეგენი გვერდითა კაბინეტში, თუ შეიძლება

აშკარად Google და სარკე აერია ერთმანეთში

შენ ზომა მითხარი, მომსახურება ჩემზეა

...და ბაფთიანი ტრუსიკები გაგვითავდა. მხოლოდ გახდილი მამაკაცი თოჯინები შემოგვრჩა

ნეტა, Google–მა რა უპასუხა?

...ლეილას რეპერტუარიდან

რა დალევს ამ ქვეყანაზე მკაცრ ქალიშვილებს...

ლუარსაბ და დარეჯან თათქარიძეები, დავით თათქარიძე (ლუარსაბის ძმა), მისი ცოლი ელისაბედი, ლამაზისეული (გონჯი მსახური), მოსე გძელაძე (დარეჯანის მამა) და სუტ–კნეინა. Fuck Google, Ask Me

ზოგი ასე იმშვიდებს გულს

არ არი

ფეღღღღღები უნდა დაგატყდეს ამის დაწერის გამო!

კუდრაჭ

takimi bukvami daje svoiu jopu ne naidiosh

ღრძილები

ხელები დაიბანე, საქმეს რომ მორჩები

მაგ ხელებით კლავიატურას როგორ ეხები?

რაო, რა გიპასუხა ჰამლ–მა?

გამოძახებით?

...ახლა უნდოდა მაგას სიცოცხლე. მოსწრებოდა შვილთაშვილებს

როგორც თავად ხედავთ, ასეთი სიტყვებით, ძირითადად, ინტერნტში გამოუცდელი ანანისტები და ქალიშვილები დაჩხიკინობენ. ნუ მოგერიდებათ, მეგობრებო. ეძიებდეთ და რაღცას მაინც ჰპოვებდეთ.

მე კი ვთაგავ: ლანდიშას, თინის და გოჩა გაბოძეს. აბა, თქვენ იცით და თქვენმა search term–ებმა

წარმოიდგინეთ ტიპური დღე: ბარიდან ლუდის ბოთლით გამოდიხარ და მეგობარს რაღაცაზე გამალებული ექაქანები, ისიც თავს გიქნევს. მზეა. სათვალეზე შემოვლებულ მეტალის ჩარჩოზე სხივები ირეკლება. ქუჩის კუთხეში შემოუხვიეთ. ერთი ნაბიჯი, ორი, სამი და… შენ წინ ქვაფენილი გასკდა და ნათლად ხედავ ქვესკნელიდან ამომძვრალ ურჩხულებს. შიში გიპყრობთ. ადგილზე შეშდებით. ლუდის ბოთლი ქვაფენილზე ენარცხება და ქაფიანი სითხე ფეხებზე გეშხეფება. ასე გაშტერებულ დგახართ მანამ, სანამ საპირიპირო მიმართულებით ვინმე დაუკვირვებელი მოქალაქე ჩქარი ნაბიჯით არ გაივლის უფსკრულის თავზე… უკვე ამჩნევ “უფსკრულზე” დასერილ ქვაფენილთა ხაზებს. ხვდები, რომ სამგანზომილებიან ტყვეობაში აღმოჩნდი

3 განზომილება ეს ის ძალაა, რომელიც თვალს ახალი ხრიკებით ატყუებს და “დასწრების ეფექტს” აძლიერებს. მისი მთავარი დანიშნულებაა, მნახველმა არა მხოლოდ იხილოს ნამუშევარი, არამედ “აღმოჩნეს” მასში.

რამდენიმე დღის წინ მხატვარ ჯულიან ბივერის ნახატებს გადავაწყდი და კიდევ უფრო დავინტერესდი მისით. თავიდან კაიფი და ღადაობა მეგონა, მერე კომპიუტერით გაკეთებული სისულელეები, მაგრამ როდესაც დავრწმუნდი მის სინამდვილეში, გამოვშტეეეეეეერდი :O

სტილი, რომლის დამკვიდრება ინგლისელმა მხატვარმა 1990–იანი წლებიდან დაიწყო ზე–დამაჯერებელი რეალობის შექმნა ჰქვია, რომელიც ევროპული მხატვრობის სკოლიდან მომდინარეობს. მისი სახელია Trompe-l’œil ანუ “მოატყუე თვალი” (ფრანგ.) და ეს ხელოვნება სამი განზომილების გამოსახულების შექმნას ემსახურება. ევროპის მრავალი ტაძრის კედლებზე გამოსახული Trompe-l’œil ნახატები სივრცესა და რაკურსზეა გათვლილი და გასაოცარ შთაბეჭდილებას ქმნის. ჯულიან ბივერმა კი ყოველივე ეს ქვაფენილზე გადაიტანა, რითაც 3D ხელოვნებას პოპულარობა შესძინა და უფრო ხელმისაწვდომი გახადა.

ტექნიკა: ჯულიან ბივრი მუშაობას დილით იწყებს და ქაღალდზე დახაზული კონტური ქვაფნილზე გადააქვს. აქ სიზუსტის ზედმიწევნითი დაცვაა საჭირო. ჯულიანს ამაში კამერა ეხმარება, რომელიც იმ რაკურსით დგას, რომლითაც დამთვალიერებელმა ეფექტი უნდა დაინახოს.

ზოგჯერ მხატვარი პირდაპირ ნატურმორტს ხატავს. სივრცს ზუსტი განაწილება აქ ყველაფერია. პატარა შეცდომაც და რეალობის განცდა იკარგება. ნახატი სხვადასხვა ფერის, სახისა და ზომის პასტელით სრულდბა. მისი ზეთოვანი შიგთავსი ნახატს დიდი ხნის განმავლობაში იცავს წვიმის ზემოქმედბისაგან.

ქვაფენილის სამგანზომილებიანი მხატვრობის მთავარი ინსტრუმენტი სწორი რაკურსი, ანუ ნახატის სწორი კუთხით მზერაა. თუ სხვა მხრიდან შეხედავ, ქვაფენილზე გაწელილ ფერად გამოსახულებას დაინახავ, რომელიც დიდად ვერ გაგაოცებს. აი, მაგალითად, გლობუსი:

იგივე ნახატი, ოღონდ სხვა რაკურსით. თურმე ელიფსი ყოფილა

ვისაც გსურთ, უფრო მეტად გაოცდეთ, ეს ვიდეოები დაეხმარებათ:

მე აქ გავჩერდები, დანარჩენი თქვენ გააგრძელეთ

არქტიკა

უბედური შემთხვევა

ჯოჯოხეთი

ყინულის ღრმული

ვისკის ბოთლი

ლუდი

ბაყაყი (ბავშვი ნამდვილია)

ბუზი

თევზებზე ნადირობა

ესკალატორი

ალე ჰოპ!...

წერილი სანტას

ავტოპორტრეტი

ესეც

მიმავიწყდით?… არა

უბრალოდ, რაღაც რაღაცებს ვხარშავ(დი) ტვინში. დღეს დილით ბოროტი ვიყავი, ახლა მინდა, კეთილი გავხდე, როგორც დიდი ხნით დიდი ხნის წინ. ჯერ ვერ გადამიწყვეტია და რაიმე სახის რჩევა ახლა ნამდვილად არ არის საჭირო. ორივეს მხარეს ვყოფილვარ და ამ საკითხში აქეთ დავაკვალიანებ სხვას. ვყოფილვარ მსუქანიც და გამხდარიც, აქაც საკუთარი გამოცდილებები მაქვს და ორივეს ბენებიტებს მოგახსენებთ, თუკი რამეში გამოგადგებათ…

დღეს არ მინდა, Zurriuss ვიყო. პოსტსაც ეტყობა, რომ “ცოტა ვერ” არის. ეს იმ რეალობის ბრალია, რომელიც გარს გვაკრავს და იმისაც, რაც ასე გვაკლია. ვინც ამ დანაკლისს არ განიცდის, შეუძლია, არ იდარდოს.

ბუნება მაკლია. არა, “სადმე ბუნებაში გასვლა” არა. სწორედ, რომ “სადმე ბუნებაში გასვლა” არ მაკლია. “სადმე ბუნებაში გასასვლელი” ადგილებიღა რომ შემოგვრჩა – ეს მადარდებს. ნამდვილი ბუნება გამდნარი თოვლის ნაფლეთებივით შემოვიტოვეთ, დანარჩენი – გავაფარჩაკეთ. ყველამ: მეც, თქვენც, ვინც ამ პოსტს კითხულობთ და სხვამაც, ვინც ამას არ/ვერ წაიკითხავს.

გავა კიდევ რამდენიმე ათეული წელი და როცა ჩვენთან ყველაფერი ასეთი გაქრება, “მოზგთა” კომიტეტი ახალ გენიალურ წინადადებას წამოაყენებს მსგავსი ბიოლოგიური ნიმუშების სხვა გალაქტიკიდან ჩამოტანის თაობაზე. შემდეგ ამას გაერო (თუ კიდევ იარსება) ღრმა აღფრთოვანებით შეხვდება და “განათლებული” რობოტებიც ლითონის ენაგადმოგდებულები დაიწყებენ იმის ძიებას, რაც მათ შექმნას შეეწირა.

ლამაზია, არა? გაზაფხულის მზით განათებულ დილის ხასხასა ბალახის წვერზე ზანზალაკებად დაკიდებული წვიმის გრილი წვეთები.  დააკოპირეთ ეს სურათი ყოველი შემთხვევისათვის. რა იცით, როდის მოგენატრებათ.

უხასიათობა და დეპრესია დღეში ათჯერ მაინც მემართება. წინააღმდეგი თუ არ იქნებით, ამ არგუმენტს განვაზოგადებ. ყოველდღიური წუწუნი, კინკლაობა, უამრავი კარგი/ცუდი ინფორმაცია, რომელიც ტვინს გვირევს და ნერვებს გვიშლის. ზოგჯერ ვფიქრობ, ახალი ამბების გარეშე ცხოვრება ხომ არ აჯობებდა–მეთქი, მაგრამ ეგრევე პროფესია მახსენდება. ჟურნალისტიკა, რომელიც ძალიან მიყვარს, მაგრამ, ზედმეტად რეალისტურობის გამო, ზოგჯერ დასანახად ვერ ვიტან. იგი ყველაფერს ჩარჩოში აქცევს, რითაც ამარტივებს არსებულის არსს. მეორე მხრივ, ჟურნალისტიკა ნებისმიერ ინფორმაციას ყველასთვის გასაგებად აქცევს და ამით არს პატივსაცემი. საბოლოო ჯამში კი ისევ ბუნება ზიანდება: ერთ მსხვილტირაჟიან გაზეთს 150 კუბური მეტრი ხე ეწირება.

გეცნობათ ჩვენი ხელოვნური თავისუფლება?

უკვე თვალი შევაჩვიეთ ასეთ რამეებს

… და ერთხელაც, როდესაც ეს ნატვრაც ასრულდება, დიდი შანსია, ამის ნაცვლად…

ეს მივიღოთ…

დღეს აქ გავჩერდები, რადგან ამ პოსტით ახალი არაფერი მითქვამს. უბრალოდ, ვეცადე, შემეხსენებინა ცოტ–ცოტა ყველაფერი, რაც ჩვენ გარშემო ჯერ კიდევ არსებობს. ყველაფერი, რაც ჩვენს ჯიუტ ეგოს ეწირება, “მერე რა უჭირს ერთ პატარა ნაგლეჯს თუ დავაგდებ” რომ ჰქვია სახელად.

კადნიერი შეგონება: თუკი შენსას გამოუსწორებლად ჩააოხრებ, იმის ზრდილობა მაინც გეყოს, რომ შენ მიერ განადგურებული სხვისგან წართმევით არ აინაზღაურო. (c) Avatar

ამ გადარბენის ჟამს დავრწმუნდი, რაოდენ ყოვლისშემძლეა ბლოგის Draft–ი

დღევანდელი თემა ისევ ფოტოკოლაჟია. გადავქექე ალბომები და ახლა აფრიკაში გადავინაცვლოთ, მალის რესპუბლიკაში. ეს ჯენის მეჩეთია, რომელიც ქალაქ ჯენეში დაახლოებით მე-13 საუკუნეში აიგო. თვითონ ჯენე ქრისტეშობამდე მესმე საუკუნიდან არსებობს და კონტინენტის ამ რეგიონის უძველესი ქალაქია. მთავარი მახასიათებელი, რის გამოც ჯენეს ნაგებობა უნიკალურად ითვლება, არის მასალა – ტალახი. დიახ, მთელი შენობა მხოლოდ მოზელილი ტალახისგანაა შექმნილი, რის გამოც ჯენის მეჩეთი მსოფლიოში ყველაზე დიდი ტალახის ნაგებობაა. მეტიც, ჯენეს ყველა ნაგებობა, ყველა სახლი, ტალახისგანაა შექმნილი.

ტალახის არქიტექტურა ჯენეს მკვიდრთათვის შორეული წარსულიდანაა ცნობილი და თაობებს გადაეცემა. პრინციპი უცვლელია: მზეზე გამომშრალ ტალახის აგურებს ერთმანეთზე ალაგებენ და ტალახითვე ლესავენ. კედლებს ყოველ წელს შეაკეთებენ, რათა წვიმის სეზონისაგან დაზიანებული ადგილები ამოავსონ. რაც შეეხება ტალახს, იგი მხოლოდ მიწისა და წყლის ნაზავი არ არის. მასში შერეულია როგორც თივა, ისე ნაკელიც.

ჯენეს მეჩეთის მშენებლობა მეცამეტე საუკუნის ბოლოს დაიწყო. ნაგებობა რამდენჯერმე დაინგრა და ხელახლა აიგო, რისი ძირითადი მიზეზიც წვიმა გახდა. ვინაიდან აფრიკაში ეს არც თუ ხშირი მოვლენაა,  ჯენეს მეჩეთი მხოლოდ რამდენჯერმე განახლდა. მისი დღევანდელი სახე 1907 წელს შეიქმნა. 1988 წლიდან მეჩეთი UNESCO-ს სიაშია შესული.

ძველი მეჩეთის ნანგრევები

პირველი წყაროების მიხედვით, როცა სულთანი კუნბურუ გახდა მუსულმანი, მან საკუთარი სასახლე დაანგრევინა და მის ადგილას აღნიშნული მეჩეთი აგებინა. 1834–1836 წლებში სეკუ ამადუმ, ფულელმა ლიდერმა და ჯიჰადის ერთ–ერთმა ინიციატორმა, ახალი, უფრო განიერი მეჩეთი ააშენებინა, რომელიც წინა ნაგებობიდან სამხრეთით იდგა. ამ უკანასკნელს არ ჰქონდა ის კოშკები, რომლებიც მანამდე არსებულ მეჩეთს გააჩნდა.

ჯენეს დიდი მეჩეთი, აქაური არქიტექტურის თანახმად, მზეზე გამშრალი ტალახის აგურებითაა აშენებული და ტალახითვე გალესილი. შენობის ფუძე 75-მეტრიანი კვადრატია და ტალახის ერთგვარ პლატფორმაზე დგას. მეჩეთის სიმაღლე 3 მეტრია და შიგ 6 კიბეა. შესასვლელი ჩრდილოეთის მხრიდან აქვს. გარეთა კედლები ერთმანეთს პერპენდიკულარულად არ ეხება, რაც შენობას ტრაპეციის ფორმას აძლევს. მთავარი სალოცავი  3 მეტრის სისქის კედელი, იგივე ქიბლა, აღმოსავლეთით, მექასკენ არის მიმართული. მლოცველთა დარბაზი მართკუთხოვანი ფორმისაა, 26/50 მეტრზე. ტაძრის სქელი კედლები დღის სინათლეზე გამოყოფილ სითბოს შთანთქავენ. საღამოთი კი ნაგებობის სახურავზე ამოჭრილ 104 ხვრელს თიხის ხუფს ხსნიან და იქიდან ამოსული სითბო ტაძარში ტემპერატურას დაბლა წევს.

წვიმისაგან დაზიანებულ მეჩეთს კედლებში დატანებული პალმის ფიცრების დახმარებით არემონტებენ.  ეს ერთ ან ორ წელიწადში ერთხელ ხდება. ასე რომ, ნებისმიერ შემთხვევაში ტაძარი კვლავ განაგრძობს სიცოცხლეს. მთავარი კი მზე, მარჯვე ხელები და ჯენეს ტრადიციული ტალახია.

ტაძრის გარშემო ვაჭრული ცხოვრება დუღს

ტაძრის სახუავი კოლონებს უჭირავს

მზის ჩასვლისას მეჩეთი ასეთ ფერს იძენს

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში არის რაღაც ისეთი, თანამგზავრისმაგვარი. ზოგჯერ მას ხშირად ხედავს და სულ თვალში ეჩხირება, ზოგჯერ კი თვალთახედვიდან ეკარგება და დიდი ხნით ეძებს. სწორედ მაშინ ხვდება, რამდენად მნიშვნელოვანი იყო იგი. ახლა, როდესაც გააახსენდება, გულს დასწყვეტს, რომ ენატრება და რომ სანამ ჰქონდა, არ მოუარა.

დღეს არ იქნება Discovery. დღეს ცოტას საკუთარი თავიდანაც მოვყვები. მოვყვები და თან გიჩვენებთ.

დღეს დილით უჯრა გამოვაღე და ჩემი ისტორიის ნაწილს მივაგენი, რომელიც 2001 წლიდან არსებობს. ეს ჩემი ბლოკნოტია, სახელად “ბლოკნოტი”. შიგ თითქმის ყველაფერია, რაც 2 წლის მანძილზე თავში მომდიოდა. სულ ვკარგავდი და ვპულობდი. ახლა კი მგონია, რომ საბოლოოდ ვიპოვე. რომ გადავფურცლე, უცებ “აზრთა კონა” გამახსენდა, რადგან ჩემს “ბლოკნოტს” კლასელ გოგონებს ვთხოვნიდი და ისინიც დიდი მონდომებით მიწერდნენ ქების სიტვებს. ვინაიდან, წერა მეზარებოდა და მის საყოფ ენერგიას ხატვაზე ვხარჯავდი, “ბლოკნოტში” ჩემი ნახატი უფრო მეტია, ვიდრე ნაწერი.

მე–7 კლასი სწორედ ის პერიოდია, როდესაც საკუთარი ფანტაზიის, ანუ აბსტრაქტული არაყოველდღიური რაღაცების ხატვა დავიწყე. ეს ის დროა, როდესაც ჯერ კიდევ “ტიტანიკის” ყველაზე დიდი ფანი ვიყავი და ახლადდანგრეულ ცათამბრჯენებს მივტიროდი. ამიტომ “ბლოკნოტში” ამ შთაბეჭდილებებისთვისაც მომიყრია თავი.

თუკი დააკვირდბით, შეამჩნევთ, როგორ იხვეწება დეტალები და როგორ ანაცვლებს ტუშის კალამი სხვა ინსტრუმენტებს.

ამას ტყავის ყდა ჰქონდა თავის დროზე

წერტილოვანი ეფექტი მიიღწევა ხელში რამდენიმე ფლომასტერის დაჭერით

ჰამაკში მე ვწევარ

სხვათა შორის, რელიგიურ სკოლაში ვსწავლობდი და იქ ნასწავლი საგნებით დღესაც ვამაყობ. ნეტა, ახლაც იმავე სტატუსის იყოს ქუთაისის 31–ე სკოლა

მარცხნივ – ნახატი "ცათამბრჯენების ხსოვნას" მარჯვნივ – გაკვეთილების ცხრილი

არაქნოფობიამ ახლა ცოტათი გამიარა, მაგრამ ბავშვობაში ძალიან მეშინოდა ობობების. ამიტომ, ვცდილობდი ეს ბოროტი არსებები რამდენადმე მისაღები გარეგნობის არსებებად წარმომეჩინა

ქვეყნები და დედაქალაქები. გვერდით რომ ღირსშესანიშნაობებია მიხატული მოწმობს, რაოდენ ზარმაცი ვიყავი ხატვაშიც კი: თავიდან ბეჯითად ვიწყებდი და ბოლოს მივაფუჩეჩებდი

"ლედი მილედი" – პირველი ნორმალური ნახატი ამ ჟანრში

მოკლედ, მე ვეუბნებოდი, გალაკტიონის ლექსები მინდა–თქო, ისინი ჩემ მიერ გაფორმებულ რომელიმე გვერდს ირჩევდნენ და რამე–რუმეებს წერდნენ

singin' in the rain...

"როცა უკანასკნელად ვნახე პარიზი" – ეს ფილმი არ მინახავს (ელიზაბეტ ტეილორი თამაშობს), მაგრამ ასე წარმოვიდგინე

ესეც პირველი კომბინირებული ნახატი: მთავარია, იფიქრო. იფიქრო ყველაფერზე ;0

ამ დროს არ ვიცოდი, თუ გეიშას ვხატავდი. სხვებმა კი არ იცოდნენ, რომ ეს გეიშა "ნაკლეიკით" გადაყვანილი არ იყო

"ბერძენი ქალი" ანუ თეა აფანასიადი – ჩემი ინგლისურის მასწავლებელი, რომელსაც უნდა ვუმადლოდე ასეთი სტილით ხატვას

ამას "გამარჯვება" ჰქვია და მისი გავრცობა დღემდე მინდა. იმედია, მოვუხერხებ რამეს

სათქმელი, როგორც ყოველთვის კიდევ ბევრია, მაგრამ აქ გავჩერდები. დანარჩენი მერე… ისე კი გეტყვით, რომ ადამიანს ყველაზე ძალიან ის სიამოვნებს, რასაც ყველაზე იშვიათად აკეთებს. მე სიკეთის კეთება მსიამოვნებს. ზოგჯერ როგორ მენატრება საკუთარი თავი. საკუთარი ბოთე, კეთილი თავი თავისი დარტყმულობებით, რომელთა ნაწილი ბავშვობას დარჩა, ნაწილი კი გამძაფრდა და თან გამომყვა. მას სხვა დარტყმულობები დაემატა და დღეს ისეთი ვარ, როგორიც ვარ. უშეღავათო და უხეში ადამიანი, რომელიც ბევრს ჭკუამხიარული და ჯიგარი ჰგონია, მაგრამ გულში ყოველთვის სევდის ფანად დარჩება.

აბა ჰე და აბა ჰო

P.S. სენტიმენტალურ კომენტარებს არ ვართ

Filed under: დღიურის პროვოკაცია, ფოტოკოლაჟი, ჩანახატები, ცხონებული "მე"-ს აზრები Tagged: ბლოკნოტი, სკოლა, ტიტანიკი ]]> http://zurriuss.wordpress.com/2010/02/07/blocknote-as-blocknote/feed/ 22 zurriuss Surati-4954 Surati-4955 Surati-4956 Surati-4957 Surati-4958 Surati-4959 Surati-4960 Surati-4961 Surati-4964 Surati-4968 Surati-4969 Surati-4970 Surati-4971 Surati-4974 Surati-4975 http://zurriuss.wordpress.com/2010/02/06/90s-hari-gel-hits/ http://zurriuss.wordpress.com/2010/02/06/90s-hari-gel-hits/#comments Sat, 06 Feb 2010 12:24:59 +0000 zurriuss http://zurriuss.wordpress.com/?p=1992 ]]> მანამ, სანამ ლანდიშა გამოჯანმრთელდება და დომენის ასაღებად წავალთ, რამდენიმე წუთით საკუთარ თავში გამონათებულ დიდი ვერაფერ შვილ აზრს პოსტად ვაქცევ. ნოსტალგიამ მეხსიერებას მოუკიდა და ძველი ამბები თვალებში შემომაბოლა…

რა ბედნიერი იყო 90-იანი წლები ჩემთვის… იმიტომ, რომ გაჭირვება არ მახსოვს. იმიტომ არ მახსოვს, რომ ბავშვი ვიყავი და ყველაფერ ცუდს ჩემს წარმოსახვით იმპერიაში ვემალებოდი. ან ვემალებოდი, ან ვერ ვგებულობდი. ვცხოვრობდი ”ტიტანიკში”. ეს გემი ისე მიყვარდა, რომ ზოგჯერ სახლის აივნიდან აისბერგს მოვკრავდი თვალს, რომელიც ჩემს ლაინერს უახლოვდებოდა და ჩაძირვას უქადდა. გავვარდებოდი უკანა ეზოში და ვითომ მუშებსა და მატროსებს ვუყვიროდი ”გემი დაატორმუზეთ მეთქი!”

რაოდენ სანატრელი და ღადო იყო პერიოდი, როდესაც თმის ჟელეთი ჩოლკების დაყენება მაგარ მოდად… წინ, უკან, მარჯვნივ, მარცხნივ დიაგონალზე გადავარცხნილი… ”ჩამოყრილი ჩოლკები”, ”ზღარბი ჩოლკები”… :) მეც მქონდა ერთი ასეთი და თავზე იმდენს ვისვამდი, რომ ტაფის ჩარტყმასაც ვერ გავიგებდი. აბა, ჩემს ჯაგარს ცოტა არ ეყოფოდა. ჰოდა დავდიოდით ეგრე მე და ჩემი მეზობლები.

ჰეჰ, რაოდენ საკაიფო იყო პერიოდი, როცა ბიჭები Spice Girls-ზე ვგიჟდებოდით და გოგოები Back Street Boys-ზე კარგავდნენ ჭკუას. უფრო სწორედ, ნიკსა და ბრაიანზე. მე ჯერი მომწონდა, იმას მელსი, ამას მელბი… მერე ვიქტორია დაგვევასებოდა… გოგონები კი ჟურნალს ჟურნალზე ყიდულობდნენ და კედლებსა და მაცივრებს თავიანთი პრინცებით აჭრელებდნენ. ხაროშიე ბილი ვრემენა

… Back Street Boys-ი ქერო ბექ სთრით ბოიზ-ობდა, ამ სიმღერას ”ა ვონი ზაიეე”-ს ეძახდნენ ქუთაისში. სიმართლე გითხრათ, რაც ერქვა, სულ ცოტა ხნის წინ გავიგე და გულში ჯერ კიდე გამკრავს ამ სიმღერის ქუთაისური ინტერპრეტაციის ჩემეული ვარიანტი - ”აი ვონი დადუეი”

 აღარ დავსვამ კითხვას ”აუ, ის გახსოოოოოოვთ?” იმიტომ, რომ ყველას გვახსოვს და ყველას გვიცეკვია და ბევრს ახლა ე-პაზორ-ებ-ა არ ვიცი, თბილისში როგორ იყო, მაგრამ ქუთაისურად მას ”უ ვი გო! ალე ალე ალე! ჰქვია. მაგარი რამეა ნოსტალგია… სულ არაფრისგან იმდენ რამეს გაგახსენებს და ის კი დომინოს პრინციპით იხელა ზვავს წამოიკიდებს, რომ აჰა რიკი მარტინი და აჰა 98 წლის მსოფლიოჩემპიონატის თასი

Scatman ანუ ჩვენს ენაზე ”სკეპმენი”… ულვაშებიანი კაცი, რომელიც მაააგრა სწრაფად ატრიალებდა პირში ენას და რატომღაც ქართველი მეგონა (ალბათ, ულვაშების გამო). რამდენს ვეცადე, მასსავით ჩქარა გამე-”სკაპარაპიაპიდუპუდაპიდაბუდუბპუდლჯოპსიუჯლჯგჰოაეაფრ”-ნა, მაგრამ ვერა და ვერ ვახერხებდი. რომ ვუსმენდი, ისეთი ბედნიერი ვიყავი, მეგონა, აი, ახლა მოფრინდება სუპერმენი და გადაგვარჩენსო… მაგრამ, როგორც ხდებოდა ხოლმე, სუპერმენის ნაცვლად უშუქობა მოფრინდებოდა

კიდევ რა გავიხსენო და….. უი ჰო! ”დან ლადუ კველა პალე რია მაკარენაააა….” ანუ იგივე ”ედუ კუენ პუპა ლალე ლალე დია კოსოვენა”   მახსოვს თეა გვასალია თავის ჭორებში ამბობდა, ამ ორმა კაცმა ”მაკარენა მაკარენა”-ს ძახილით იმდენი ფული იშოვა, მსოფლიოს შემოვლა უნდათო თუ რაღაც ამდაგვარი. ისიც კარგად მახსოვს, როგორ ენერგიულად ვცეკვავდით ხოლმე ამ სიმღერაზე სომალელი ბავშვებივით

დღევანდელი გადმოსახედიდან ერთი კომენტარის გაკეთება შეიძლება: ”ნუ, ძიბილიზმ!” მაგრამ მაშინ, როგორც კი შუქი მოვიდოდა, ტელევიზორში , ამათ გარდა, არაფერს უშვებდნენ (თუ არ ჩავთვლით დაკარგულ აფხაზეთზე მიმტირალ ეთნოპატრიოტულ სიმღერებს). არც ბაზრობებზე იყიდებოდა არაფერი თვინიერ მრავალგადაწერილი კასეტებისა. მოკლედ, ”მაკარენა” ჩვენი ტკივილი და სირცხვილი თუ არა, ჩვენი წარსულია, რომელსაც პირადად მე ისევ და ისევ ნოსტალგიის ხათრით თუ გავიხსენებ ხოლმე

მე კარგად მახსოვს და მინდა, სულ ასე მახსოვდეს ის ბედნიერი, ბავშვური და უდარდელი 90-იანი წლები, როდესაც სიამოვნებით ამოვისვრებოდი ტალახში (ტოჟე მნე აკაკის ”ჩემი თავგადასავალი), მჯეროდა ოჩოპინტრესი, ვუსმენდი სოფია როტარუს და ერთ დაღეჭვაზე 5 “Love-ჟუაჩკას” ვიტენიდი პირში.

ყველაფერი ეს ჩემი (და არა მხოლოდ) ცხოვრების ”ჰიტებია”

Ave Zurriuss!

ასე და ამგვარად, დღეს ჩემს ბლოგს დაბადების დღე აქვს. ყოველთვის მინდოდა, ისეთ დროს მქონოდა დაბადების დღე, როცა არავინ დასასვენებლად არ იქნებოდა და ყველას ეცლებოდა ჩემთან მოსასვლელად. რეალურ ცხოვრებაში თუ არა (20 ივლისს ვარ დაბადებული), ბლოგოსფეროში მაინც ამიხდა.

ძალიან ბევრია სათქმელი, ძალიან ბევრია დასაწერი… და ძალიან ცოტა დროა. როგორ მინდა, მალე მოვილიო რამდენიმე სტატია და საქმე და ვპოსტო და ვპოსტო!… თვითკრიტიკა მკარნახობს, რომ ბოლო დროს ჩემი პოსტების ხარისხი დადაბლდა – ესეც გამოსასწორებელი მაქვს.

სკანდალური პოსტების წერა ჩემი საქმე არ არის. პრინციპში, არც დამიწერია. უბრალოდ, როცა რაღაცას აკრიტკებ, სკანდალურად აღიქვამენ

როგორც ვფიქრობ, ბლოგის შინაარსი არანაირად არ შეიცვლება: იქნება ბევრი ფოტო, პატარა და მოზრდილი პოსტები. აუდიო და ვიზუალური ეფექტებიც ასევე ხშირად გამოჩნდება. ვეცდები, თემატიკაც არ შევიცვალო.

ერთი შეხედვით, ჩემი ბლოგი არათემატურია. მაგრამ მგონი, ჩემი ხშირი პოსტვით ბუნებაზე, ოპერაზე და უცნობ ადგილებზე, რაღაც გარკვეულ თემატიკას ქმნის

მეტს აღარ გავაგრძელებ (ჯიპა–ში მაგვიანდება) და წარმოგიდგენთ ჩემს პირველ პოსტს, რომელიც შარშან, ზუსტად ამ დღეს – 4 თებერვალს დავწერე და თურმე 26 აპრილს ჩამისწორებია გადაავლეთ თვალი და შთაბეჭდილებები მითხარით. მითხარით ყველაფერი, რისი თქმაც აქამდე გეზარებოდათ. თუ უკვე ნათქვამი გაქვთ, გამიმეორეთ, რომ დავიმახსოვრო!

მოკლედ, დაბადების დღე ჩემთვის ჩვეულებრივი დღეა და ძალიან ლოიალური იუბილარი ვარ

GE-ვირგვინს დაიდგამს მონა ბლოგისა Zurriuss…

ადრე მიუღწეველ ოცნებად წარმომედგინა GE დომენი. ადრე რა, როცა მის მნიშვნელობას მივხვდი. ახლა ერთი სული მაქვს, როდის გახდება zurriuss.wordpress.com  ZURRIUSS.GE!

მინდა, კარგად გავაშალაშინო ბლოგი, დავფერთხო ზოგიერთი რამ და გავამდიდრო სხვადასხვა ინფორმაციით. მოკლედ, Zurriuss–ის დრო დადგა

ამაში ლანდიშა დამეხმარება და, თუ კიდევ არ დაეძინა, წამიყვანს ერთ–ორ ადგილას, სადაც ჩემს ბლოგს GE–ვირგვინს დაადგამენ და კანონიერ zurriuss.ge–დ გამოაცხადებენ.

4 თებერვალს Zurriuss (ჩემი მეოთხე და ყველაზე წარმატებული ბლოგი)  ერთი წლის ხდება. ყველაფერი ამის გაკეთება სწორედ ამ დღისთვის განვიზრახე. საერთოდ, მიმაჩნია, რომ ბლოგერები გარკვეული დროით უნდა დაფიქრდნენ და გადააფასონ: არის თუ არა ბლოგი მათს ცხოვებაში იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ საკუთარი დროის დიდი ნაწილი დაუთმონ მას? ჩემს შემთხვევაში ბლოგი თითქმის ჩემი მეორე ცხოვრებაა.

უამრავი საქმისა და მოუცლელობის პირობებშიც ვახერხებ, წავიკითხო ბლოგები და ჩემსაზეც ვპოსტო. კარგია, რომ ყველგან, სადაც ვიმყოფები, კომპიუტერზე ხელი მიმიწვდება. ბოლო დროს ჩემი პოსტების იდეა სხვაგან იბადება, ტექსტის ნაწილი ერთგან იწერება და ბოლო – მეორეგან

ასე რომ, თუ კორონაცია მშვიდობით ჩაივლის, 4 თებერვლიდან Zurriuss.Ge გავხდები. ჰოდა ველი მოლოცვებს რომ არა თქვენ და თქვენი აქტიურობა, მე ამაზე პრეტენზიაც არ მექნებოდა. ასე რომ დიიიდი მადლობა თქვენ

• ცუდად არ გამიგეს
• სკანდალს არ ვაპირებდი
• მარაზმი პოსტები ყველას დაგვიწერია (ჩემი აზრით) და მინდოდა, როგორც მე ვაღიარე, ისე ექნა სხვასაც. ეს მეტ–ნაკლებად გამოვიდა.

აქედან გამომდინარე, ძალიან ნასიამოვნები ვარ და არც ერთ კომენტარზე გული არ მომსვლია. ან რატომ უნდა მომსვლოდა, როცა ცუდი განზრახვით არ დამიპოსტავს. შესაბამისად, ყველას გიხდით მადლობას და ჯერ არა, მაგრამ კარა ხნის მერე ალბათ კიდევ ჩამოვუვლი ბლოგოსფეროს. ვინაიდან ზოგიერთი თქვენგანი არგუმენტებს ითხოვდა, აწი არგუმენტირებულ განხილვას გავაკეთებ. ოღონდ ახლა არა, ამასაც დიდი დრო და ნერვები უნდა. მოკლედ, გმადლობთ!

რაც შეეხება დღევანდელ “რამდენიმე რაღაცას”, ერთ–ერთი ვიდეო ცოტა ხნის წინ გამომიგზავნა მეგობარმა. მარიტა ჰქვია. ნუ, ეს ადამიანი ცალკე მოვლენაა ჩემს ცხოვრებაში. ქალი ნანული, ქალი “ვამე ჯეჯაააა!”… მოკლედ, ვინც არ იცნობს მარიტას, მას არ უნახავს მოქმედი ვულკანი

Ashes and Snow…

ფქვილივით ნაზი, მაგრამ ცხელი ქვიშის შეგრძნება შიშველ სხეულზე. არა, ეს არ არის ეროტიკა, ეს უზაზღვროდ ჰორიზონტალური სიამოვნებაა. დაუსაბამი სითბოთი გამოწვეული სიამოვნება. მიცურავ მზის ოქროსფერი ალერსით დანამულ ოკეანეში და გრძნობ, როგორ ახლოა სიცოცხლისა და სიკვდილის ზღვარი ერთმანეთთან. შენ ზემოთ უსაზღვრო ცაა, რომლის მხოლოდ მილიმეტრებია თბილი და ხილული, შენ ქვემოთ კი ოკეანის უფსკრულისფერი ძახილია, რომლის საიდუმლოც მძიმე, ბნელი და ტლანქი დინებებითაა დაფარული.

ბუნება ჩამავალი მზისკენ უსასრულოდ მფრენი მტრედისფერი განძია, რომელიც დაიღალა არსებობით, მაგრამ მაინც დაუსრულებელი იმედით მიიწევს სინათლისაკენ. ცხოვრება დასასრულისკენ მისწრაფებაა, რომელსაც ჩვენ ჯერ ბავშვობას, შემდეგ ყმაწვილობას, ახალგაზრდობას, მერე შუა ხსნის პერიოდს, ბოლოს კი მოხუცებულობას ვეძახით. არ გვინდა, შევეგუოთ იმ აზრს, რომ კი არ ვიზრდებით, არამედ ვბერდებით.

ჩვენგან განსხვავებით, ბუნება უკვდავია. ისევე, როგორც ჩვენი ოცნებები. ჩვენი შუქი ოდესმე, ალბათ, მაინც ჩაქრება, რაც ასევე სასიამოვნო კანონზომიერებაა, მაგრამ ჩვენგან დანატოვარი ნათელი ფერები მუდამ იცოცხლებენ ბუნების წიაღში, ვინაიდან თავად ჩვენ ვართ ბუნების განუყოფელი ნაწილი…